Kiełczyna


Na mapach: 50°39′47″N 21°15′53″E/50,663056 21,264722

Kiełczyna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kiełczynawieś sołecka[2] w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Bogoria[3][4].

Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 757 z Opatowa do Stopnicy.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Spis treści

Współczesne części wsi | edytuj kod

Poniżej w tabeli 1 integralne części wsi Kiełczyna (0788258) z aktualnie przypisanym im numerem SIMC (zgodnym z Systemem Identyfikatorów i Nazw Miejscowości) z katalogu TERYT (Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju)[5].

Dawne części wsi – obiekty fizjograficzne | edytuj kod

W latach 70. ubiegłego wieku przyporządkowano i opracowano spis lokalnych części integralnych dla Kiełczyny zawarty w tabeli 1.

Historia | edytuj kod

Kościół w Kiełczynie, 2014 r.

O kościele w Kiełczynie pisał w XV w. Jan Długosz. Była to w owym czasie budowla drewniana. W 1861 r. kościół spłonął, a na jego miejsce wzniesiono nowy murowany.

W XIX w. Kiełczyna była wsią z folwarkiem należącą do gminy Malkowice. Znajdowała się tu także wieś Kiełczyna Poduchowna. W 1827 r. miejscowość miała 16 domów i 99 mieszkańców, zaś w 1880 r. 21 domów i 120 mieszkańców. Było tu 298 morg ziemi dworskiej i 131 włościańskiej. W tym samym czasie Kiełczyna Poduchowna liczyła 17 domów, 100 mieszkańców i 52 morgi ziemi włościańskiej[7].

Zabytki | edytuj kod

Zabytkowy cmentarz w Kiełczynie
  • Najstarsza część cmentarza parafialnego została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.847 z 19.10.1983)[8].
  • Neoromański kościół pw. św. Mikołaja Biskupa wzniesiony w latach 1861-1869 na miejscu świątyni zniszczonej w pożarze 19 września 1861 r. Jest to budowla jednonawowa z czerwonej cegły, otynkowana wewnątrz i na zewnątrz. Na chórze znajdują się sześciogłosowe organy, które zakupiono w 1934 r. Zbudował je "organmistrz Jagodziński z Garbatki". Organy posiadają elektryczną dmuchawę oraz miech. Mają trzy głosy 8 stopowe: Bordun, Salicjonał, Pryncypał; dwa głosy 4 stopowe: Oktawa i Flet, oraz Mikstura, a także włącznik Tremolo. Kontuar (stół gry) umieszczony został w ten sposób, że osoba grająca siedzi przodem do ołtarza, a za plecami ma szafę organową.

Przypisy | edytuj kod

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 18.04.2015].
  2. Jednostki pomocnicze gminy Bogoria. Urząd Gminy Bogoria. [dostęp 18.04.2015].
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.04.2015].
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 20.03.2015]. 
  5. TERYT – Katalog miejscowości (stan na: 2016-09-19) /w:/ Lista plików predefiniowanych. 19. września 2016 r.
  6. Por. Leon Kaczmarek (red. nauk. zeszytu), Witold Taszycki (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970, s. 41, 77-96.
  7. Kiełczyna w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IV: Kęs – Kutno. Warszawa 1883.
  8. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2019-12-31. s. 63. [dostęp 2018-02-11].

Literatura | edytuj kod

  • Kaczmarek Leon (red. nauk. zeszytu), Taszycki Witold (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970.
Na podstawie artykułu: "Kiełczyna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy