Kiełkowanie epigeiczne


Kiełkowanie epigeiczne w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kiełkowanie epigeiczne, kiełkowanie nadziemne – rodzaj kiełkowania, w którym część podliścieniowa zarodka (hipokotyl) wydłuża się i powoduje wynoszenie liścieni ponad powierzchnię gleby. U roślin w ten sposób kiełkujących (np. fasoli) liścienie pełnią funkcję organów fotosyntezujących[1].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Stanisław Lewak: Kiełkowanie nasion W: Fizjologia roślin (red. Kopcewicz Jan, Lewak Stanisław). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 485-498. ISBN 83-01-13753-3.
Na podstawie artykułu: "Kiełkowanie epigeiczne" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy