Kieżmarska Przełęcz


Na mapach: 49°11′56″N 20°13′05″E/49,198889 20,218056

Kieżmarska Przełęcz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kieżmarska Przełęcz[1], w części literatury tatrzańskiej Kiezmarska Przełęcz[2][3] (słow. Kežmarská štrbina, niem. Kesmarker Scharte, węg. Késmárki-csorba[3]) – wąska przełęcz położona na wysokości ok. 2463 m n.p.m. w słowackich Tatrach Wysokich, w długiej południowo-wschodniej grani Wyżniego Baraniego Zwornika, między Wschodnim Szczytem Wideł w Grani Wideł na zachodzie a Kieżmarskim Szczytem na wschodzie[2].

Na północny zachód do Doliny Dzikiej z Kieżmarskiej Przełęczy opada żleb. W jego pobliżu u dołu biegną Miedziane Ławki. Na południe z przełęczy spada natomiast długa płytowa rynna do Cmentarzyska – górnej części Doliny Łomnickiej[2].

Przełęcz jest dostępna jedynie dla taterników, dla których stanowi dostęp do Grani Wideł. Kieżmarska Przełęcz nie stanowi natomiast dogodnego połączenia Doliny Łomnickiej i Doliny Dzikiej. Najłatwiejsze drogi taternickie prowadzą na przełęcz z Doliny Dzikiej oraz graniami przez Kieżmarski Szczyt z Rakuskiej Przełęczy lub Huncowskiej Przełęczy[2].

Historia | edytuj kod

Pierwsze wejścia turystyczne:

Kieżmarska Przełęcz wśród podpisanych obiektów

Przypisy | edytuj kod

  1. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 421. ISBN 83-01-13184-5.
  2. a b c d e Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXII. Wyżnia Miedziana Przełączka – Mała Rakuska Czubka. Warszawa: Sport i Turystyka, 1979, s. 63–65. ISBN 83-217-2203-2.
  3. a b Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
Na podstawie artykułu: "Kieżmarska Przełęcz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy