King of the Ring


King of the Ring w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

King of the Ring – jednoosobowy eliminacyjny turniej profesjonalnego wrestlingu organizowany przez federację WWE. Turniej był prowadzony corocznie od 1985 do 2002 (prócz 1990 i 1992 roku), a od 1993 do 2002 turniej był organizowany na osobnej gali pay-per-view.

Po 2002, turniej został wycofany i przywrócono go w 2006 jako ekskluzywny event dla brandu SmackDown. Turniej powrócił dla wszystkich członków głównego rosteru w 2008, 2010 i 2015. WWE wydało DVD związane z najlepszymi momentami z King of the Ring w 2011.

Spis treści

Gimmick związany z King of the Ring | edytuj kod

Pomimo że turniej King of the Ring nie był nadawany w systemie pay-per-view do 1993, pierwszy turniej KotR odbył się w 1985. Don Muraco był pierwszym „królem ringu”; wygrał turniej w 1985.

Drugi zwycięzca, Harley Race, odgrywał gimmick „King of Wrestling” („króla wrestlingu”), nosząc koronę i pelerynę. Jego gimmick stał się podstawą jego rywalizacji, kiedy to Harley utrzymał wizerunek „króla” pomimo wyłonienia kolejnych „królów ringu” w następnych latach. W 1988, Race odniósł uraz przepukliny i podczas jego nieobecności jego menedżer Bobby Heenan podarował koronę Haku. Haku zmienił pseudonim ringowy na King Haku i używał go nawet, gdy wyłoniono kolejnych królów, takich jak Randy Savage czy Ted DiBiase. Race powrócił i rozpoczął rywalizację z Kingiem Haku, lecz nie był w stanie odzyskać korony na gali Royal Rumble 1989. King Haku stracił koronę na rzecz „Hacksaw” Jima Duggana w maju 1989. „King Hacksaw” stracił ją w październiku 1989 w walce z „Macho Manem” Randym Savage'em, który po wygranej zmienił swój pseudonim na „Macho King”. Savage zrezygnował z gimmicku „Macho King” po odejściu na emeryturę w 1991. Od 1991 tylko wrestlerzy którzy wygrali turniej (oraz Jerry Lawler) mogli używać gimmicku „króla”.

Randy Savage („Macho King”), Owen Hart („King of Harts”), Mabel („King Mabel”), Kurt Angle („King Kurt”), Edge („King Edge the Awesome”), Booker T („King Booker”), Sheamus („King Sheamus”) i Bad News Barrett („King Barrett”) byli wrestlerami, którzy wybrali dodanie członu „King” do swojego pseudonimu po wygraniu turnieju King of the Ring, przywłaszczając sobie do tego koronę i inne królewskie akcesoria. William Regal wygrał turniej będąc Generalnym Menedżerem Raw. Triple H nawiązał do wygranej w turnieju, nazywając samego siebie „The King of Kings”. Niektóre żeńskie wrestlerki czy managerki przedstawiane były jako „królowe” menedżerujące „królom”: „Queen of the Ring” Fabulous Moolah (dołączyła do King Harley Race’a na WrestleManii III), Sensational Queen Sherri (menedżerka „Macho Kinga” Randy’ego Savage’a) i Queen Sharmell (menedżerka King Bookera).

Pay-per-view | edytuj kod

King of the Ring było galą, na której odbywał się najczęściej szesnastoosobowy turniej eliminacyjny. Kiedy wrestler wygrywał walkę, przechodził do kolejnej rundy i walczył z następnym wrestlerem. Kilka ostatnich walk z turnieju (najczęściej półfinały i finał) odbywały się na gali pay-per-view. Zwycięzca finałowej walki jest oficjalnie tytułowany mianem „króla ringu”. Prócz tego, w karcie walk na pay-per-view pojawiały się również walki niezwiązane z turniejem.

Przywrócenie | edytuj kod

Po czterech latach przerwy, turniej powrócił w 2006; zwyciężył go Booker T, który pokonał Bobby’ego Lashleya w finale na Judgment Day. Po kolejnej, dwuletniej przerwie, turniej powrócił 23 kwietnia 2008 na Raw, a jego zwycięzcą został William Regal – pokonał CM Punka w finale. 29 listopada 2010 na Raw kolejnym „królem ringu” stał się Sheamus; w finale pokonał Johna Morrisona. Po pięciu kolejnych latach przerwy, turniej wrócił w 2015 na Raw 27 kwietnia. Jego finały odbyły się następnej nocy na oddzielnej gali na WWE Network. Bad News Barrett pokonał Neville’a w finale.

Lista gal | edytuj kod

Od 1993 do 2002, King of the Ring było produkowane jako gala pay-per-view. W 2006, finały turnieju były częścią gali Judgment Day. W 2008 i 2010, turniej powrócił i był emitowany na żywo na Raw. W 2015, turniej został rozpoczęty na Raw i dokończony na oddzielnej gali KotR na WWE Network.

Rezultaty gal sprzed 1993 | edytuj kod

1985 | edytuj kod

Turniej miał miejsce 8 lipca 1985 w Sullivan Stadium w Foxborough, Massachusetts. Koszyki turniejowe były następujące:

1986 | edytuj kod

Turniej miał miejsce 14 lipca 1986 w Sullivan Stadium w Foxborough, Massachusetts. Koszyki turniejowe były następujące:

1987 | edytuj kod

Turniej odbył się 4 września 1987 w Providence Civic Center w Providence, Rhode Island.

1988 | edytuj kod

Turniej odbył się 16 października 1988 w Providence Civic Center w Providence, Rhode Island.

1989 | edytuj kod

Turniej odbył się 14 października 1989 w Providence Civic Center w Providence, Rhode Island.

1991 | edytuj kod

Turniej odbył się 7 września 1991 w Providence Civic Center w Providence, Rhode Island.

Uwagi | edytuj kod

  1. Finał KotR był częścią gali PPV WWE Judgment Day.
  2. King of the Ring trwało dwa wieczory. Mecze ćwierćfinałowe odbyły się na Raw, zaś półfinały i finał były transmitowane na WWE Network.
  3. Tito Santana zremisował z Jimem Brunzellem; Brunzell potem wygrał w rzucie monetą o to kto będzie kontynuował udział w turnieju.
  4. DiBiase zapłacił Bassowi aby udaremniał kontuzję.
  5. Mike Sharpe zastąpił The Warlorda.
  6. Bill Woods zastąpił Barry’ego Windhama.
  7. Pete Doherty zastąpił Kerry’ego Von Ericha.

Przypisy | edytuj kod

  1. Ted DiBiase: The Million Dollar Man, p. 162, Ted DiBiase with Tom Caiazzo, Pocket Books, New York, NY, 2008, ​ISBN 978-1-4165-5890-3​.
Na podstawie artykułu: "King of the Ring" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy