Kino Młoda Gwardia w Łodzi


Na mapach: 51°46′13,6″N 19°27′18,8″E/51,770444 19,455222

Kino Młoda Gwardia w Łodzi w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kino Młoda Gwardia – kino w Łodzi przy ulicy Zielonej 2 (obecnie Zielona 4), działające w latach 19081992. Od początku swojego funkcjonowania nosiło również nazwy: Bio-Express, Sfinks, Admiral, Corso oraz Hel.

Historia | edytuj kod

28 października 1908 otwarto w Łodzi kino Bio-Express. Właścicielem był Julian Szrojt, krewny Juliana Tuwima. Budynek został specjalnie zaprojektowany na potrzeby kina – był trzecim takim miejscem w Łodzi. W części frontowej budynku znajdowały się kasy oraz poczekalnia, a nad nimi umieszczono kabinę projekcyjną. W sali znajdowało się 270 miejsc. Pomieszczenia były dobrze wentylowane i wyposażone w sprzęt gaśniczy[1]. W kinie pokazano jedną z pierwszych filmowych aktualności o Łodzi pt. Wielki pożar fabryki Zilkego z udziałem wszystkich oddziałów Straży Ogniowej Ochotniczej, Scheiblera, Poznańskiego, Leonharda i miejskiej[2].

Gdy wybuchła I wojna światowa kino musiało (pod nowym kierownictwem i z nową nazwą Sfinks) tymczasowo przekształcić się w teatr ze względu na słabe wyniki finansowe. W 1916 roku kino zostało wyremontowane i funkcjonowało od tej pory pod nazwą Admiral[1].

W roku 1930 dokonano gruntownej przebudowy budynku kina. Zmieniono nazwę na Corso. Rozbudowano kabinę projekcyjną oraz salę, która mieściła od tej pory 480 foteli. W 1931 zamontowano też aparaturę firmy Siemens umożliwiającą odtwarzanie filmów dźwiękowych[1]. W czasie II wojny światowej kino działało pod niemieckim kierownictwem, wciąż pod tą samą nazwą[3].

Po wojnie w miejscu Corso powstało młodzieżowe kino Hel, przemianowane po kilku latach na Młoda Gwardia. Dobudowano wówczas poczekalnię oraz kasy. W połowie lat 60. zmodernizowano kino pod względem technicznym poprzez wymianę przedwojennych projektorów na nowe Prexer AP-5. Młoda Gwardia była kinem o niskim standardzie, a widzowie oceniali je często jako obskurne. Jak wspomina właściciel kina Tomi w Pabianicach, Tomasz Chmielewski, w kinie okna były zawsze brudne, krzesła były zniszczone i skrzypiące, a toalety nie były czyszczone. Mimo to, dobre położenie (blisko centrum i ulicy Piotrkowskiej) oraz niskie ceny biletów gwarantowały mu wysoką frekwencję, szczególnie wśród młodej widowni[1].

Kino zostało zamknięte w roku 1992 z powodu złego stanu technicznego oraz braku rentowności. Później w tym budynku działał sklep spożywczy (do 2001 roku), a następnie drogeria sieci Rossmann[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e AnnaA. Michalska AnnaA., MichałM. Koliński MichałM., PiotrP. Kulesza PiotrP., Łódzkie kina: od Bałtyku do Tatr, wyd. 1, Łódź 2015, s. 157-158, ISBN 978-83-7729-229-7, OCLC 943687743 .
  2. Szlak dziedzictwa filmowego Łodzi, www.filmowalodz.pl [dostęp 2018-04-01] .
  3. Gordon J.G.J. Horwitz Gordon J.G.J., Ghettostadt, Harvard University Press, 2009, s. 303, ISBN 978-0-674-03879-0 [dostęp 2018-04-01]  (ang.).
Na podstawie artykułu: "Kino Młoda Gwardia w Łodzi" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy