Klęska głodu w Korei Północnej (1995–1999)


Klęska głodu w Korei Północnej (1995–1999) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Spożycie mięsa i ryb w Korei Północnej i Południowej (w kcal dziennie) w latach 1960–2013 Transport bydła domowego z Korei Południowej, darowizna dla głodujących mieszkańców Korei Północnej

Klęska głodu w Korei Północnej (kor. 북한기근) – klęska głodu trwająca w latach 1995–1999[1]; była spowodowana złą polityką rządu, ustaniem wsparcia ze strony Rosji borykającej się z problemami po dezintegracji Związku Radzieckiego oraz powodzią w 1995. Według różnych źródeł, w wyniku głodu mogło zginąć do 2,5 mln mieszkańców Korei[1] (ponad 1 mln podczas tzw. Ciężkiego marszu w latach 1995–1997[2]). Podczas klęski głodu większość mieszkańców żywiło się korą drzew i trawą. Zanotowano także przypadki kanibalizmu. Wiele dzieci po utracie rodziców zaczęło żebrać na ulicy. Niektóre z nich trafiły do specjalnych obozów, w których umierały w wyniku głodu i braku opieki[3].

Spis treści

Przyczyny | edytuj kod

Głównymi przyczynami klęski głodu były: dalsza izolacja polityczna po 1989 roku, klęski żywiołowe (m.in. powodzie w latach 1995 i 1996) oraz brak reform politycznych[4][5].

Według relacji uchodźców ograniczenia w racjonowaniu żywności pojawiły się w latach 80[6]. W 1992 roku wprowadzono kartki na żywność, które nie poprawiły sytuacji[4].

Działania władz | edytuj kod

Głód zmusił północnokoreańskie władzę do zwrócenia się do ONZ z prośbą o pomoc żywnościową[7]. Klęska głodu przyczyniła się do pierwszych masowych ucieczek z Korei Północnej[8]. Według Andrzeja Rzeplińskiego i Joanny Hosaniak północnokoreańskie władze wykorzystały politykę głodu wobec mieszkańców niewygodnych dla reżimu[9].

Zagraniczna pomoc humanitarna | edytuj kod

W 1995 roku w Korei Północnej zaczął działać Światowy Program Żywnościowy ONZ[3]. Pomoc humanitarną przekazały takie organizacje jak: Cap Anamur, Lekarze bez Granic, Oxfam, Action Internationale Contre la Faim i CARE (wszystkie wycofały swoją pomoc ze względu na obowiązujący zakaz dostarczania żywności bezpośrednio do mieszkańców). Organizacje mogły jedynie prowadzić badania monitorujące na obszarze 80% państwa[10]. Całą pomoc humanitarną organizacje międzynarodowe przekazały władzom[11]. Północnokoreańskie władze rozdzieliły pomoc według klucza politycznego (np. jako nagroda za poprawne zachowanie). Osoby, które dostały żywność, nie wiedziały, że pochodzi ona z pomocy międzynarodowej[12].

Pracownicy organizacji międzynarodowych nie mogą swobodnie poruszać się po kraju (z wyjątkiem Pjongjangu mają oni trudności nawet z opuszczeniem hotelu). Mówiący po koreańsku przedstawiciele Światowego Programu Żywnościowego nie mogli przyjechać do Korei Północnej[12]. Północnokoreańskie władze zabroniły organizacjom tworzenia własnych sieci dystrybucji. Wszyscy byli zdani na transport rządowy (głównie wojskowy)[12].

W latach 2001–2002 Niemcy wysłały 2000 ton wołowiny. Dzięki naciskom ze strony niemieckiego rządu dziennikarze mogli śledzić dystrybucję żywności[13].

Skutki | edytuj kod

Północnokoreański minister spraw zagranicznych Choi Soo Hun w raporcie przedstawionym UNICEF zapewnił, że przyczyną głodu w Korei Północnej był brak żywności. Według raportu średnia długość życia spadła z 73,2 lat (1993) do 66,8 lat (1999), zaś śmiertelność wśród dzieci powyżej piątego roku życia wzrosła do 48 zgonów na 1000 mieszkańców (z 27)[2]. Wskaźnik urodzeń spadł z 2,2% do 2%. Dochód narodowy na osobę spadł z 991 $ na 457 $ (w raporcie, który północnokoreański rząd przedstawił Organizacji Narodów Zjednoczonych w czerwcu 1997 roku produkt krajowy brutto na jednego mieszkańca wyniósł 239 $ (co jest porównywalne z ówczesnym PKB per capita Bangladeszu)[2].

Klęska głodu przyczyniła się do polepszenia stosunków dyplomatycznych z Koreą Południową. W ramach prowadzonej przez Koreę Południową programu „Słoneczna polityka” Seul udzielił pomocy humanitarnej dla mieszkańców Korei Północnej[14].

Rząd Korei Północnej w wyniku strachu przed upadkiem władzy po chaosie gospodarczym i klęsce głodu rozwinął program wysyłania przypadkowych Koreańczyków do niewolniczej pracy za granicą, z której dochód trafiał do członków rządu i do rozbudowy stolicy[15]. Przeprowadzono także niewielkie reformy liberalizujące gospodarkę[16].

W 2013 roku komisja ONZ przeprowadziła przesłuchania ds. zbrodni przeciwko ludzkości popełnionych w Korei Północnej. Po serii przesłuchań w Seulu inspektorzy Organizacji Narodów Zjednoczonych przesłuchali w Stanach Zjednoczonych amerykańskich ekspertów, według których w latach 90-tych Kim Dzong Il zamiast ratować głodujących obywateli zwiększył wydatki na wojsko. Eksperci zwrócili uwagę, że dostaw żywności pozbawiono regionów, w których poparcie dla reżimu było uważane za niskie[17].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Famine – Conditions associated with famine (ang.). Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2016-04-15].
  2. a b c Rzepliński i Hosaniak 2004 ↓, s. 109.
  3. a b Rzepliński i Hosaniak 2004 ↓, s. 126.
  4. a b encyklopedia.pwn.pl: Korea Północna. Gospodarka. (pol.). [dostęp 2015-06-06].
  5. A terrible truth (ang.). economist.com, 1997-04-17. [dostęp 2018-05-20].
  6. Rzepliński i Hosaniak 2004 ↓, s. 91.
  7. encyklopedia.pwn.pl: Korea Północna. Historia (pol.). [dostęp 2015-06-06].
  8. Ucieczka z Korei Północnej (pol.). 2013-04-04. [dostęp 2015-06-06].
  9. Rzepliński i Hosaniak 2004 ↓, s. 7.
  10. Rzepliński i Hosaniak 2004 ↓, s. 128.
  11. Rzepliński i Hosaniak 2004 ↓, s. 10.
  12. a b c Rzepliński i Hosaniak 2004 ↓, s. 127.
  13. Rzepliński i Hosaniak 2004 ↓, s. 125, 126.
  14. Konrad Klonowski: Czy Korea Południowa też jest winna?. pukhan.pl, 2013-04-20. [dostęp 2018-05-20].
  15. anglia.today: 100 tysięcy Koreańczyków z północy pracuje za granicami jako niewolnicy utrzymujący Pjongjang (pol.). [dostęp 2015-06-10].
  16. Proces helsiński po koreańsku (pol.). project-syndicate.pl, 2015-09-28. [dostęp 2015-10-10].
  17. Joanna Kuc: Wielki głów w Korei Północnej. Śledztwo ONZ. pukhan.pl, 2013-11-01. [dostęp 2018-05-20].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Klęska głodu w Korei Północnej (1995–1999)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy