Klasyczna definicja śmierci


Klasyczna definicja śmierci w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Klasyczna definicja śmierci, krążeniowa definicja śmierci – jedna z definicji śmierci, utożsamiająca śmierć z definitywnym zaprzestaniem pracy układu krążenia.

W dzisiejszej medycynie, kiedy śmierć jest procesem zdysocjowanym w czasie, konieczne staje się określenie, od kiedy uznaje się człowieka za zmarłego. Stosuje się tutaj różne kryteria, a jedno z nich uznaje, że dana osoba zmarła, kiedy nastąpiło nieodwracalne zaprzestanie czynności układu krążenia. Kryterium to zwraca uwagę na czynności układu sercowo-naczyniowego jako krytyczną dla życia[1].

W przeszłości uważano, że śmierć następuje wtedy, gdy serce przestaje bić[2]. Zrównywano śmierć z permanentnym i nieodwracalnym ustaniem krążenia lub oddychania[3]. Jako kryteria śmierci podawano brak oddechu, brak akcji serca, wymieniano też bezwzględnie pewne objawy śmierci, jak plamy opadowe. W sytuacjach wątpliwych zalecano choćby próbę lakową[2].

Obecnie diagnozowanie śmierci polega w większości przypadków właśnie na stwierdzeniu definitywnego ustania krążenia[1].

Dobre kryterium śmierci powinno być selektywne i nieodwracalne. W latach sześćdziesiątych XX wieku okazało się, że ustanie krążenia nie spełnia żadnej z tych przesłanek: zgodnie z klasyczną definicją śmierci człowiek po utracie świadomości, który nie oddycha, a jego serce nie bije, jest martwy. Jednakże rozwój medycyny, zwłaszcza zaś resuscytacja krążeniowo-oddechowa, pozwolił na odwrócenie tego stanu w niektórych sytuacjach. W efekcie nieprzytomnego człowieka, który nie oddycha i nie wykazuje oznak krążenia, nie można na tej tylko podstawie uznać za zmarłego. Z drugiej strony można przez długi czas sztucznie podtrzymywać funkcje życiowe pacjenta. Osoba przygotowywana na dawcę narządów, której mózg umarł i która nigdy nie wróci do stanu, w którym mogłaby samodzielnie żyć, a której tkanki żyją jedynie dzięki respiratorowi i innej aparaturze medycznej, jest zgodnie z definicją krążeniową żywa[1]. Zachowane krążenie jest warunkiem koniecznym, by dana osoba mogła zostać dawcą ex mortuo. W przypadku pobrania rogówki czy kości wystarczy wykonać sekcję zwłok szybciej, zwykle 12 godzin po stwierdzeniu zgody. W przypadku innych narządów postępowanie takie nie jest możliwe.

Problemy te doprowadziły do powstania nowych definicji śmierci, opierających się o śmierć mózgu[4].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Szewczyk 2009 ↓, s. 136-137.
  2. a b Brzeziński 2012 ↓, s. 186.
  3. DiMaio i DiMaio 2003 ↓, s. 2.
  4. Brzeziński 2012 ↓, s. 186-187.

Bibliografia | edytuj kod

  • Tadeusz Brzeziński: Etyka lekarska. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2012. ISBN 978-83-200-4558-1.
  • Vincent J. DiMaio, Dominick DiMaio: Medycyna sądowa. Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, 2003. ISBN 83-87944-59-9.
  • Kazimierz Szewczyk: Bioetyka. T. 2: Pacjent w systemie opiek zdrowotnej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-15797-5.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Klasyczna definicja śmierci" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy