Klemens XII


Klemens XII w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Klemens XII (łac. Clemens XII, właśc. Lorenzo Corsini; ur. 7 kwietnia 1652 we Florencji, zm. 6 lutego 1740 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, 246. papież w okresie od 12 lipca 1730 do 6 lutego 1740[1].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wczesne życie | edytuj kod

Pochodził z rodu markizów Castigliano, był synem Bartolomea Corsini i Elisabetty Strozzi[2]. Był dziedzicem tytułu, ale zrzekł się majątku i wstąpił w 1685 do stanu duchownego[3]. Był spokrewniony ze św. Andrzejem Corsinim (biskupem Fiesole), a jego stryj Neri Corsini został kardynałem w 1664[2]. Studiował na Uniwersytecie w Pizie, gdzie uzyskał stopień doktora utroque iure[2].

Zgodnie z ówczesnymi obyczajami nabył wysoką godność w Kamerze Apostolskiej[2]. 10 kwietnia 1690 został mianowany arcybiskupem tytularnym Nicomedii, otrzymał sakrę biskupią 18 czerwca 1690 w Rzymie z rąk kardynała Flavio Chigiego, nadano mu także tytuł asystenta Tronu Papieskiego[2]. Wysłany z misją nuncjusza do Austrii, nie został przyjęty przez cesarza Leopolda, który pozostawał w konflikcie z papieżem Aleksandrem VIII (papież odmówił wcześniej mianowania kardynałami kandydatów cesarskich)[2].

W grudniu 1695 został skarbnikiem i generalnym poborcą Kamery Apostolskiej, a także superintendentem Zamku Św. Anioła oraz komisarzem Państwa Kościelnego ds. Morskich[2]. 17 maja 1706 Klemens XI mianował go kardynałem, z tytułem prezbitera S. Susannae[2]. Pełnił misję legata w Ferrarze (1709–1712), urząd kamerlinga Kolegium Kardynalskiego (19 lutego 1710 – 26 stycznia 1711) oraz prefekta Trybunału Sygnatury Apostolskiej (od 22 listopada 1726)[2]. W 1725 został podniesiony do godności kardynała biskupa Frascati[2]. Zasiadał w kilkunastu kurialnych dykasteriach[4]:

  • Kongregacji Świętego Oficjum,
  • Kongregacji Rozkrzewiania Wiary
  • Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników,
  • Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego,
  • Kongregacji ds. Obrzędów,
  • Kongregacji ds. Ceremoniału,
  • Świętej Konsulcie,
  • Kongregacji ds. Wspomagania Rolnictwa,
  • Kongregacji Dobrego Rządu,
  • Fabryce Świętego Piotra,
  • Kongregacji Indeksu,
  • Kongregacji ds. Tybru,
  • Trybunale Apostolskiej Sygnatury Łaski.

W 1721 i 1724 brał udział w konklawe, z racji pełnionych funkcji uchodził za kandydata na papieża. Został wybrany ostatecznie 12 lipca 1730 jako następca Benedykta XIII, po burzliwym, czteromiesięcznym konklawe[1]. W oczach elektorów uchodził za papieża "przejściowego"[1], w chwili wyboru miał już 78 lat i chorował na podagrę (wkrótce także utracił wzrok)[3]. Mimo tego jego pontyfikat – pod imieniem Klemensa XII – trwał niemal 10 lat (dokładnie 9 lat, 6 miesięcy i 25 dni).

Pontyfikat | edytuj kod

Koronacja nowego papieża miała miejsce 16 lipca 1730. Klemens XII w najważniejszych sprawach musiał posługiwać się swoją prawą ręką – bratankiem Neri Marią Corsinim, którego mianował kardynałem-nepotem[1]. Papież stanął przed problemem kryzysu finansów Państwa Papieskiego, wywołanym przez zaufanego współpracownika jego poprzednika, kardynała Niccolo Coscię[3]. Coscia został skazany na karę więzienia, a Klemens XII dla poprawy finansów ustanowił nowe podatki importowe, przywrócił loterię papieską, ustanowił w Ankonie strefę wolnego handlu[3]. Wprowadził do obiegu banknoty. Działania papieża okazały się nieskuteczne, pod koniec pontyfikatu długi państwa były nawet większe[3].

Nie wiodło się również Klemensowi XII w polityce zagranicznej – spotkał się z niechęcią większości monarchów europejskich[3]. Głównie wynikało to z ignorowania papieża, m.in., gdy cesarz Karol VI poparł hiszpańskiego pretendenta do tronu Karola III jako kandydata do rządzenia księstwem Parmy i Piacenzy[3]. Nasilające się antagonizmy doprowadziły do najazdu Hiszpanii na Państwo Kościelne, a następnie zerwania stosunków dyplomatycznych z Rzymem (wkrótce potem, śladem Hiszpanii poszedł Neapol)[3]. Aby przywrócić dobre relacje, papież musiał pójść na daleko idące ustępstwa i nadał Karolowi III Królestwo Obojga Sycylii[3].

W 1738 wydał konstytucję apostolską In Eminenti, w której zawarł zdecydowane potępienie masonerii[3]. Za pontyfikatu Klemensa XII zreformowano liturgię i prawo kanoniczne Kościoła maronickiego, a także potwierdzono zakaz tzw. rytu chińskiego stosowanego przez misjonarzy jezuickich[3]. W 1739 papież przyznał niezależność Republice San Marino[3].

Najkorzystniej pontyfikat Klemensa wypada pod kątem kulturalnym. Papież nakazał odnowę fasady Bazyliki Laterańskiej oraz kaplicy poświęconej pamięci kanonizowanego Andrei Corsiniego wewnątrz tej świątyni[1]. Wybudował słynną Fontana di Trevi oraz powiększył zbiory Biblioteki Watykańskiej[3].

Kreował 35 kardynałów na piętnastu konsystorzach. W 1737 dokonał kanonizacji Wincentego à Paulo[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 150-151. ISBN 83-7006-437-X.
  2. a b c d e f g h i j Corsini, Lorenzo (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-09-13].
  3. a b c d e f g h i j k l m n John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 413-415. ISBN 83-06-02633-0.
  4. Notizie per l'anno 1730, Rzym 1730.

Bibliografia | edytuj kod

  • Richard P. McBrien, Leksykon papieży. Pontyfikaty od Piotra Apostoła do Jana Pawła II, Warszawa 2003
  • Pope Clement XII (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2013-09-13].

Zobacz też | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Klemens XII" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy