Klucz F


Klucz F w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Klucz F

Klucz F – jeden z trzech rodzajów kluczy notacji muzycznej, oznaczający położenie dźwięku f oktawy małej. Umieszczony na trzeciej linii nazywa się kluczem barytonowym, na czwartej linii kluczem basowym, na piątej zaś kluczem subbasowym[1]

Kształt klucza F pochodzi od stylizowanej litery F. Po licznych zmianach uzyskał on współczesną formę. Obecnie używany jest jako klucz barytonowy, basowy lub kontrabasowy (subbasowy).

Przypisy | edytuj kod

  1. FranciszekF. Wesołowski FranciszekF., Zasady muzyki, wyd. Wyd. 7, Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1986, s. 19-21, ISBN 83-224-0250-3, OCLC 749978364 [dostęp 2020-02-14] .

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Klucz F" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy