Koło Barlowa


Koło Barlowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Schemat koła Barlowa z publikacji Manual of Magnetism z 1842. Schemat działania koła Barlowa

Koło Barlowa – wynaleziona w 1822 przez Petera Barlowa, wczesna konstrukcja homopolarnego silnika elektrycznego.

Koło Barlowa jest uznawane za pierwszy silnik elektryczny z obracającym się elementem roboczym. Na początku XIX w. istniało duże zainteresowanie konstruowaniem urządzeń elektrycznych, powstawało wiele podobnych konstrukcji, a konstruktorzy często o sobie nie wiedzieli[1].

Koło Barlowa składa się z drewnianej podstawki, do której umocowano podkowiasty elektromagnes. Między biegunami magnesu w dołku znajduje się rtęć. Wirnik w postaci gwiazdki może obracać się między biegunami magnesu, ramiona gwiazdki dotykając do rtęci zamykają obwód prądu elektrycznego. W wyniku oddziaływania prądu w ramieniu gwiazdki z polem magnetycznym elektromagnesu, wirnik zostaje wprawiony w ruch obrotowy.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. The invention of the electric motor 1800-1854. [dostęp 2016-12-28].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Koło Barlowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy