Końskie


Na mapach: 51°11′20″N 20°24′22″E/51,188889 20,406111

Końskie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 11 lip 2020. Od tego czasu wykonano 1 zmianę, która oczekuje na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Końskiemiasto w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim, stolica powiatu koneckiego i siedziba gminy miejsko-wiejskiej Końskie. Należy do ziemi radomskiej, a także ziemi sandomierskiej historycznej Małopolski[2]. Położone jest na północnym skraju Wyżyny Kielecko-Sandomierskiej, wśród Lasów Koneckich. Powiatowy środek przemysłowy (przemysł metalurgiczny, wytwórnie płytek ceramicznych) i handlowy. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. kieleckiego.

Na terenie miasta i gminy Końskie znajduje się podstrefa Specjalnej Strefy Ekonomicznej Starachowice, obejmująca obszar 64,2 ha i zagospodarowana w 100%[3].

Według danych z 31 grudnia 2018 roku miasto liczyło 19 170 mieszkańców[4].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Pieczęć miejska m. Końskie Wielkie z 1797 roku. Pierwowzór obecnego herbu miasta Mapa zabudowy miasta Końskie w roku 2015 Rozwój zabudowy miasta Końskie na przestrzeni wieków (mapa wielofazowa) Rozwój obszarów zabudowanych miasta Końskie od 1800 r. – kierunki rozwoju (mapa wielofazowa) Romański tympanon nad południowym wejściem kolegiaty

Najstarsze ślady osadnictwa na terenie miasta pochodzą z XI wieku (cmentarzysko z tego okresu zostało odkryte w północnej części miasta w 1925 roku). Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości, jako własności Szawła syna Prandoty Starego (protoplasty rodu Odrowążów), pochodzi z 1145 roku. Wieś pozostawała w rękach Odrowążów przez kilka kolejnych stuleci. W latach 1220-1224 Iwo Odrowąż, biskup krakowski, wybudował we wsi kościół pod wezwaniem św. Mikołaja, ustanawiając w Końskich parafię. Kościół ten został rozebrany w XV wieku i na jego miejscu w latach 1492-1520 wybudowano nowy, gotycki kościół parafialny, wykorzystując elementy architektoniczne poprzedniego kościoła (m.in. romański tympanon).

 Osobny artykuł: Staropolski Okręg Przemysłowy.

Miejscowość byłą ważnym ośrodkiem przemysłowym Zagłębia Staropolskiego gdzie rozwijała się obróbka żelaza oraz produkcja broni[5]. W połowie XVII wieku wieś Końskie wraz z okolicą przeszła w posiadanie rodziny Małachowskich. Ród ten pochodził z Małachowic koło Łęczycy i należał do najznakomitszych rodów magnackich. Najwybitniejszą postacią spośród Małachowskich był bez wątpienia Jan – kanclerz wielki koronny, który w sposób szczególny zasłużył się dla miejscowości. W 1729 roku nadał przywileje mieszkańcom Końskich, a 30 grudnia 1748 roku, dzięki jego staraniom, król August III Sas nadał Końskim przywilej lokacyjny[6] po czym nastąpiła oficjalna lokacja miasta na prawie magdeburskim. Wraz z uzyskaniem praw miejskich Końskie otrzymały herb przedstawiający splecione inicjały kanclerza K.J.M. na czerwonym tle i, pod nazwą Końskie Wielkie, stały się centrum zarządzania rozległymi posiadłościami kanclerza. Akt lokacji miasta spowodował napływ nowych osadników i rozwój rzemiosła, zaczęła pojawiać się miejska zabudowa wokół rynku, a Jan Małachowski przystąpił do budowy zespołu parkowo-pałacowego. W roku 1787 w mieście gościł powracając z Ukrainy król Stanisław August Poniatowski oraz towarzyszący mu w charakterze kronikarza ksiądz Adam Naruszewicz. W mieście w XVIII wieku funkcjonowała również Fabryka Broni w Końskich, która rocznie dostarczała armii polskiej 517 sztuk karabinów wraz z bagnetami[5]. Od końca XIX wieku w Końskich działało kilka odlewni żeliwa, m.in. odlewnia S. Kronenbluma.

Zespół parkowo-pałacowy z 2 poł. XVIII wiekuOgrodzenie parkowe, ul PartyzantowNowa fontanna przy zespole pałacowymPawilon południowo-wschodniPawilon północno-wschodniWschodnie skrzydło pałacowe Pawilon północno-zachodniPawilon południowo-zachodniZachodnie skrzydło pałacowe (Biblioteka Miejska)Kapliczka z 1840 roku w Parku KulturowymBrama parkowa od ul.Mieszka I

II RP | edytuj kod

14 stycznia 1919 r. policja w Końskich zastrzeliła czterech i zraniła dwunastu chłopów, którzy nie chcieli uiścić tzw. opłaty rogatkowej. W okresie międzywojennym w mieście istniały silne wpływy komunistyczne. W 1919 r. robotnicy koneckich odlewni żeliwa utworzyli Radę Delegatów Robotniczych. W 1920 roku wybuchł strajk w odlewniach "Słowianin" i "Kronenblum". W 1923 roku strajkujący w "Słowianinie" wymogli podwyżkę płac o 50 procent. Ponowne strajki wybuchły w 1927 roku i objęły ponad 1000 pracowników. 1 maja 1931 roku demonstranci zgromadzili się pod gmachem starostwa. Doszło do walk z policją, która otworzyła ogień do demonstrujących. Zginęło kilkanaście osób. Starosta powiatowy wydał zakaz działania zdominowanego przez komunistów Klasowego Związku Metalowców. Mimo tego w 1936 r. kandydaci wspierani przez ten związek, w liczbie czterech, zostali wybrani do władz samorządowych[7].

II wojna światowa | edytuj kod

Katastrofalna dla miasta okazała się II wojna światowa. Już w pierwszych jej dniach miały tu miejsce bombardowania przynoszące śmierć wielu konecczanom. 7 września 1939 36 Dywizja Piechoty Rezerwowej stoczyła pod Kazanowem bitwę z 1 Dywizją Lekką Wehrmachtu. Polskie zgrupowanie pomimo korzystnego rezultatu bitwy w obawie przed okrążeniem musiało wycofać się. Wieczorem dywizja opuściła Końskie i ruszyła leśnymi drogami w stronę Skarżyska. 8 września 1939 przed świtem czołgi 1 Dywizji Lekkiej po zajęciu Końskich ruszyły przez Gowarczów na Radom. Tego samego dnia do miasta weszła niemiecka piechota, a wieczorem sztab 10 Armii. Wizytę w tych dniach złożył tu Adolf Hitler .

12 września 1939 roku na rynku miasta zastrzelono 22 Żydów. Początkowo zostali oni zmuszeni do kopania grobów na skwerze obok kościoła dla żołnierzy niemieckich poległych w bitwie pod Kazanowem. Po skończonej pracy Niemcy rozpoczęli bezładną strzelaninę, w wyniku której padli ranni i zabici. Dokonano tego w odwecie za rzekomą napaść i profanację ciał żołnierzy niemieckich, którzy w rzeczywistości dostali się w zasadzkę zorganizowaną przez żołnierzy polskich pod Kraszkowem. Świadkiem masakry była niemiecka reżyser Leni Riefenstahl, która wraz z ekipą realizowała na polecenie Hitlera film propagandowy o kampanii wojsk niemieckich w Polsce.

 Osobny artykuł: Masakra w Końskich (1939).

Rejon miasta i jego okolic stał się ośrodkiem ożywionego ruchu partyzanckiego[8]. Działał tu pierwszy oddział legendarnego majora Henryka Dobrzańskiego „Hubala”. W nocy z 31 sierpnia na 1 września 1943 roku Zgrupowanie nr 2 ppor. cc. Waldemara Szwieca „Robota” ze Zgrupowań Partyzanckich AK „Ponurego” opanował miasto na kilka godzin bez strat własnych, likwidując agentów Gestapo w mieście i zdobywając zaopatrzenie i amunicję[9]. Za wkład wniesiony w obronę przed okupantem miasto Końskie zostało odznaczone Orderem Krzyża Grunwaldu III Klasy. Miasto zostało przejęte przez jednostki Armii Czerwonej dnia 16 stycznia 1945[10].

Żydzi w Końskich | edytuj kod

W połowie XVII wieku powstała tu gmina żydowska. W 1796 w Końskich mieszkało już 2534 Żydów (62% ludności), w 1936 – 5632 (49.5%)[11], a w 1939 około 6500 Żydów[12]. W połowie 1942 na obszarze obejmującym obecne ul. Kazanowską, Strażacką, Hubala oraz Piłsudskiego (wówczas: Kazanowska, Joselewicza, Kopce, 3 Maja) Niemcy utworzyli getto zamykając w nim 9000 osób. W listopadzie 1942 prawie wszystkich Żydów wywieziono do obozu zagłady w Treblince. Kirkut znajdował się przy ulicy Wjazdowej, obecnie nie ma po nim śladu. Tablice nagrobne zostały użyte przez okupantów jako materiał budowlany, m.in. na terenie gospodarstwa rolnego – jeszcze dziś resztki napisów widoczne są na elementach murów budynków, zachowanych między innymi na terenie zajezdni PKS (budynek został w 2018 r. rozebrany) oraz sąsiedniej posesji. Z części tablic wykonano m.in. krawężniki jezdni ul. Krakowskiej i Kazanowskiej (w większości usunięte podczas prac remontowych).

 Zobacz też: Synagoga w Końskich.

Zabytki | edytuj kod

Zespół parkowo-pałacowy | edytuj kod

Oranżeria Egipska Świątynia Grecka Kolegiata pod wezwaniem św. Mikołaja

Klasycystyczny zespół parkowo-pałacowy wzniesiony został przez Jana Małachowskiego w latach 40. XVIII w., na wzór zespołu w Pillnitz. W XIX w. zespół pałacowy był kilkukrotnie przebudowywany, w tym czasie uważany był za jeden z najpiękniejszych parków w Polsce[13]. Zdewastowany w czasie okupacji niemieckiej, kiedy to skrzydło pałacowe zostało przeznaczone na biura Kreishauptmana i podlegającego mu urzędu. W okresie powojennym, na skutek nieprzemyślanych decyzji ówczesnych decydentów (budowa szkoły podstawowej i przedszkola na terenie parku oraz ulicy Partyzantów wraz z przylegającym osiedlem od północnej strony) teren parku został zmniejszony, a jego układ zaburzony. Obecnie powierzchnia parku wynosi około 15 ha. W skład zespołu wchodzą:

  • pawilony i skrzydła pałacowe – obecnie siedziba Urzędu Miasta i Gminy oraz niektórych wydziałów Starostwa Powiatowego
  • Oranżeria Egipska
  • Świątynia Grecka
  • Glorieta
  • Altana
  • pozostałości muru z basztami i neogotyckim Domkiem Wnuczętów
  • neogotycka kapliczka, zniszczona podczas burzy w 2002 r., odbudowana w 2006 r.
  • liczne pomniki przyrody, stare lipy, dęby, brzozy, kasztany i klony
Zespół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.487/1-14 z 20.12.1957 i z 9.04.1972)[14].

Pozostałe zabytki | edytuj kod

  • późnogotycka kolegiata św. Mikołaja w Końskich pod wezwaniem św. Mikołaja i Wojciecha (wybudowana w latach 1492-1520), tympanon z pierwszej połowy XIII wieku (nr rej.: A.485 z22.09.1947, z 21.03.1957 i z 15.02.1967)[14]
  • barokowy, przycmentarny Kościół św. Anny i św. Jana Chrzciciela oraz cmentarz z nagrobkami z XVIII i XIX w. (nr rej.: A.486/1-3 z 22.09.1947, z 23.03.1957 i z 15.02.1967)[14]
  • dom przy ul. Piłsudskiego 26, z 1798 r. (nr rej.: A.488 z 19.04.1952 i z 14.01.1972)[14]
  • układ urbanistyczny rynku, przyległe domy z XVIII i XIX w. z portalami kamiennymi.

Oświata | edytuj kod

Przedszkola | edytuj kod

  • Przedszkole Samorządowe nr 1
  • Przedszkole Samorządowe nr 2
  • Przedszkole Samorządowe nr 3
  • Przedszkole Samorządowe nr 4
  • Przedszkole Samorządowe nr 5
  • Przedszkole Samorządowe nr 7

Szkoły podstawowe | edytuj kod

Gimnazja | edytuj kod

Szkoły ponadgimnazjalne | edytuj kod

  • Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1
    • Technikum w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1
    • Branżowa Szkoła I Stopnia w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1
  • Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 im. Stanisława Kwiatkowskiego
    • Technikum w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 im. S. Kwiatkowskiego
    • Branżowa Szkoła I Stopnia w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 im. S. Kwiatkowskiego
  • Technikum nr 3

Licea ogólnokształcące | edytuj kod

Transport | edytuj kod

 Osobne artykuły: Komunikacja miejska w KońskichKońskie (stacja kolejowa). Końskie, ul.Partyzantów i baszta z 1840 roku

Przez Końskie przebiega droga krajowa i trzy drogi wojewódzkie:

Oraz linia kolejowa nr 25 z obecnie zawieszonym ruchem pasażerskim. Ostatnie relacje pociągów to Skarżysko-Kamienna, Tomaszów Mazowiecki, Łódź Fabryczna, dawniej Zagórz i Przemyśl.

Głównym przewoźnikiem autobusowym na terenie miasta i powiatu jest PKS Radomsko. Istniejący wcześniej lokalny przewoźnik PKS Końskie zlikwidowany został w 2012[15]. Można tu spotkać również autobusy PKS Kielce, PKS Łódź, PKS Ostrowiec Świętokrzyski, PKS Tarnobrzeg, PKS Rzeszów, PKS Chełm, PKS Busko-Zdrój, PKS Biłgoraj i inne. Jest także wielu przewoźników prywatnych, jak np. Bracia Woźniak i Darjan.

Końskie mają bezpośrednie połączenia autobusowe z Warszawą, Kielcami, Łodzią, Lublinem, Krakowem, Rzeszowem, Tarnobrzegiem, Ostrowcem Świętokrzyskim, Częstochową, Katowicami, Chełmem, Puławami, Radomiem, Opatowem, Sandomierzem, Stalową Wolą, Zamościem.

Najważniejsze lokalne kierunki to Opoczno, Przysucha, Żarnów, Stąporków, Przedbórz, Sielpia, Gowarczów, Drzewica.

W 2014 przy ul. Gimnazjalnej oddano do użytku sanitarne lądowisko dla helikopterów.

W marcu 2020 roku, w Końskich uruchomiono 7 linii autobusów miejskich w ramach projektu „Mobilności Miejskiej”[16][17].

Turystyka | edytuj kod

Przez Końskie przechodzi niebieski szlak turystyczny ze Skarżyska-Kamiennej (Pogorzałe) do Kuźniaków. Miasto jest punktem początkowym żółtego szlaku turystycznego prowadzącego do Serbinowa oraz czarnego szlaku rowerowego prowadzącego do Kielc. Kolegiata św. Mikołaja w Końskich znajduje się na "Szlaku Romańskim".

Miejsca pamięci narodowej | edytuj kod

  • Pomnik Tadeusza Kościuszki w centrum miasta.
  • Pomnik Tadeusza Kościuszki przy ulicy Mieszka I, odsłonięty w 1917 r. z wykorzystaniem cokołu pomnika popiersia cara Aleksandra I
  • Mogiła powstańców z 1863 r. przy zbiegu ulic Partyzantów i Sportowej, w której spoczywają Lucjan Łączkowski i Franciszek Makulski.
  • Pomnik Henryka Dobrzańskiego, odsłonięty 21 sierpnia 2004 roku.

Wspólnoty wyznaniowe | edytuj kod

Cmentarny kościół św. Anny i św. Jana Chrzciciela

Na terenie miasta działalność religijną prowadzą następujące kościoły i związki wyznaniowe:

Honorowi Obywatele gminy Końskie | edytuj kod

Sport | edytuj kod

Piłka nożna | edytuj kod

Piłka ręczna | edytuj kod

Inne sporty | edytuj kod

Miasta partnerskie | edytuj kod

Ciekawostki | edytuj kod

Problemy językowe | edytuj kod

Ze względu na podobieństwo nazwy miasta z "koniem", wiele osób ma problemy z odmianą przymiotnika odrzeczownikowego od "Końskie" traktując ją tak, jak odmianę wspomnianego "konia". Przymiotnik ten brzmi "konecki", a nie "koński", a więc jest ulica konecka, powiat konecki, młodzież konecka[21]. Podobnie sprawa się ma z nazwą mieszkańca Końskich (w tym wypadku rzeczownik jest tworzony od przymiotnika "konecki"), a mianowicie: konecczanin (mieszkaniec Końskich), konecczanka (mieszkanka Końskich).

Trzeba też zaznaczyć, że w czasach Królestwa Polskiego używany był właśnie przymiotnik "koński" w określeniu przynależności do "Końskich" (np. powiat koński).

Podpisanie nowelizacji ustawy o transporcie kolejowym | edytuj kod

4 marca 2020 roku prezydent Andrzej Duda podpisał w Końskich, na peronie nieczynnej stacji kolejowej, nowelizację ustawy o transporcie kolejowym[22][23][24][25][26][27][28].

Zakończenie kampanii prezydenckiej | edytuj kod

Władysław Kosiniak-Kamysz zakończył w Końskich swoją kampanię wyborczą przed drugimi wyborami prezydenckimi w 2020 roku[29][30][31] (pierwsze się nie odbyły).

Debata przed drugą turą wyborów prezydenckich w 2020 roku | edytuj kod

W Końskich zaplanowano na 6 lipca 2020 roku debatę przed drugą turą wyborów prezydenckich[32][33]. Formuła debaty według, której pytania mogliby zadawać również sami obywatele[34], a przede wszystkim miejsce debaty, w mieście gdzie Andrzej Duda zdobył znaczące poparcie budzi jednak wątpliwości części mediów[35]. Według źródeł Końskie zostały wybrane na miejsce debaty nieprzypadkowo, ponieważ były lider Platformy Obywatelskiej - Grzegorz Schetyna powiedział w jednym z wywiadów, że: "wyborów nie wygrywa się w Wilanowie, ale w Końskich"[32][31]. 1 lipca Rafał Trzaskowski podczas konferencji w Szczecinku zaprosił Andrzeja Dudę na debatę organizowaną przez takie media jak TVN, TVN24, Onet i Wirtualna Polska[36][37]. Niektóre media odczytują tą wypowiedź Rafała Trzaskowskiego jako odmowę udziału w tej debacie[38]. Ogólnie, wg sondażu, zorganizowania debaty przed II turą wyborów chce 85% Polaków[39]. 67% badanych uznało, iż Trzaskowski powinien wziąć udział w debacie w Końskich (33% było przeciwnego zdania)[40].

Demografia | edytuj kod

  • Piramida wieku mieszkańców Końskich w 2014 roku[41].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2013 roku, Główny Urząd Statystyczny, 2013, s. 143 [dostęp 2014-06-01] .
  2. Włodzimierz Barbasiewicz, Społeczeństwo Polski średniowiecznej: zbiór studiów. Wydawnictwo DiG, Warszawa 2001, s. 67. ​ISBN 83-7181-194-2
  3. Informacje na stronie SSE Starachowice. sse.com.pl. [dostęp 2014-12-08].
  4. Urząd Miasta i Gminy Końskie [dostęp 2020-04-17]  (pol.).
  5. a b Witold Kula: Szkice o manufakturach w Polsce XVIII wieku, tom 2. Warszawa: PWN, 1956, s. 477.
  6. BIP Miasta i Gminy Końskie.
  7. Andrzej Czerkawski, Tadeusz Jurga „Dla Ciebie Ojczyzno” Wydawnictwo „Sport i Turystyka” 1970, str. 518
  8. B. Kacperski, J. Z. Wroniszewski, Konspiracja konecka 43-45, Końskie 2006.
  9. Cezary Chlebowski: Pozdrówcie Góry Świętokrzyskie. Warszawa: Czytelnik, 1981, s. 259-262 i 265-266. ISBN 83-07-00200-1. OCLC 8060432.
  10. Wyzwolenie Końskich 16 stycznia 1945 – Końskie.org.pl.
  11. www.konskie.org.pl Pismo do Izby rzemieślniczej w Kielcach 18 grudnia 1936.
  12. Encyclopedia of Jewish Communities in Poland, Volume I.
  13. Park Miejski im. Małachowskich w Końskich – zdjęcia styczeń 2020 | Forum Końskie, forumkonskie.pl [dostęp 2020-02-25] .
  14. a b c d Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2019-12-31. s. 33–34. [dostęp 2015-11-17].
  15. MarzenaM. Kądziela MarzenaM., W piątek kończy żywot PKS Końskie., Media Regionalne [dostęp 2014-06-01] [zarchiwizowane z adresu 2014-06-01] .
  16. Arkadiusz Góral: WIDEO: Ruszyła komunikacja publiczna w Końskich!. tkn24.pl, 2020-03-06. [dostęp 2020-03-08].
  17. Końskie uruchamiają komunikację miejską. Transport Publiczny. [dostęp 2020-06-05].
  18. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2014-05-25] .
  19. Protokół sesji UM Końskie nadającej honorowe obywatelstwa
  20. a b Miasta Partnerskie, Urząd Miasta i Gminy Końskie [dostęp 2014-06-01] [zarchiwizowane z adresu 2013-12-10] .
  21. Wielki słownik ortograficzny PWN. Warszawa: PWN, 2011, s. 31,380, 386. ISBN 978-83-01-16405-8.
  22. Magdalena Nałęcz: Zgrzyt między Sławomirem Neumannem i Błażejem Spychalskim. "Skąd tak potężna pogarda?". 2020-03-04, 2020-03-04. [dostęp 2020-03-05].
  23. Miłosz Skiba: Prezydent Polski Andrzej Duda w Końskich. – Przywrócimy takim miastom jak to kolej. Zobacz zapis transmisji live. 2020-03-04, 2020-03-04. [dostęp 2020-03-05].
  24. Arkadiusz Grochot: Prezydent podpisał ustawę... na peronie dworca w Końskich. 2020-03-04, 2020-03-04. [dostęp 2020-03-05].
  25. Michał Kita, Izabela Mortas: Prezydent podpisał ustawę wprowadzającą program Kolej Plus. 2020-03-04, 2020-03-04. [dostęp 2020-03-05].
  26. Marcin Sztandera: Koronawirus. Andrzej Duda zapowiada infolinię i możliwość rezygnacji ze zgromadzeń. 2020-03-04, 2020-03-04. [dostęp 2020-03-05].
  27. Łukasz Pawłowski, Radosław Jankiewicz, Wiktor Dziarmaga: Prezydent podpisał ustawę wprowadzającą program Kolej Plus. 2020-03-04, 2020-03-04. [dostęp 2020-03-05].
  28. Bartłomiej Chudy: Andrzej Duda podpisał ustawę... na peronie. „Robi się czeski film”. 2020-03-04, 2020-03-04. [dostęp 2020-03-05].
  29. Karolina Kopijkowska-Harczuk, wojer: W Końskich swoją kampanie zakończył Władysław Kosiniak-Kamysz. TVP3 Kielce, 2020-06-26. [dostęp 2020-07-02].
  30. Marian Klusek: Kosiniak-Kamysz kończył swoją kampanię w Końskich. konecki24.pl, 2020-06-29. [dostęp 2020-07-02].
  31. a b Kosiniak-Kamysz: wybory wygrywa się w Końskich, nie w Waszyngtonie. polsatnews.pl, 2020-06-25. [dostęp 2020-07-02].
  32. a b Angelina Kosiek: Debata TVP będzie w Końskich. Przed drugą turą wyborów prezydenckich. kielce.wyborcza.pl, 2020-06-29. [dostęp 2020-07-02].
  33. Janusz Kędracki: Wybory 2020. Burmistrz Końskich dumny z debaty. "Przez kilka godzin będziemy stolicą Polski". kielce.wyborcza.pl, 2020-06-30. [dostęp 2020-07-02].
  34. Debata prezydencka TVP w nowej formule. Jak można zadać pytania kandydatom?. TVP INFO, 2020-07-01. [dostęp 2020-07-02].
  35. Tomasz Skory: Końskie - wątpliwości wokół debaty. RMF24, 2020-07-02. [dostęp 2020-07-02].
  36. Debata prezydencka TVP w Końskich. Rafał Trzaskowski: Dość ustawek. 2020-07-01. [dostęp 2020-07-02].
  37. NASZ NEWS. Debata prezydencka w Końskich? Znamy plany TVP! Prezydent Duda przyjął zaproszenie. Co zrobi Trzaskowski?. wPolityce.pl, 2020-06-29. [dostęp 2020-07-02].
  38. Jakub Oworuszko: Wybory prezydenckie 2020. Rafał Trzaskowski nie weźmie udziału w debacie organizowanej w Końskich przez TVP. polskatimes.pl, 2020-07-02. [dostęp 2020-07-02].
  39. Sondaż: 85 proc. Polaków chce debaty między Trzaskowskim a Dudą. rp.pl, 2020-07-02. [dostęp 2020-07-02].
  40. Trzaskowski unika debaty w TVP. Co na to Polacy? SONDAŻ, wpolityce.pl [dostęp 2020-07-06] .
  41. Końskie polskawliczbach.pl, w oparciu o dane GUS.

Bibliografia | edytuj kod

  • Ziemia konecka – przewodnik turystyczny pod redakcją R. Garusa i W. Paska, Kielce 2000, ​ISBN 83-86953-66-7
  • Końskie: ziemie, domy, rodziny – Mieczysław Bilski, Centralny Ośrodek Sportu Warszawa 1999
  • Końskie Zarys Dziejów – pod redakcją M. Wikiery
  • Magnateria na koneckich włościach – Artur Brzozowicz, Kontrast Warszawa 2008
  • Proces przemian przestrzennych miasta Końskie na przestrzeni lat 1800–2015. Praca inżynierska – Łukasz Kuleta, Uniwersytet Rolniczy im. Hugona Kołłątaja w Krakowie, Kraków 2015
  • Analiza zmian zabudowy w mieście Końskie z wykorzystaniem danych archiwalnych i współczesnych. Praca magisterska – Łukasz Kuleta, Wojskowa Akademia Techniczna im. Jarosława Dąbrowskiego w Warszawie, Warszawa 2016
  • Kalendarz świętokrzyski 2005. Z dnia na dzień przez stulecia. Kielce: Wydawnictwo Jedność, 2004, s. 210. ISBN 83-921264-0-8.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (miasto):
Na podstawie artykułu: "Końskie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy