Kościół św. Gotarda w Poznaniu


Kościół św. Gotarda w Poznaniu w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kościół św. Gotarda – nieistniejący kościół rzymskokatolicki, który zlokalizowany był w Poznaniu (osada Święty Gotard), w miejscu późniejszego klasztoru Dominikanów przy ul. Stawnej róg Garbar.

Kościół powstał między 1131 a 1244. Wezwanie upamiętniało św. Gotarda z Hildesheim, którego kult był tamtych czasach bardzo popularny. Nadanie imienia patrona świadczyło o silnych ówczesnych związkach Poznania z Saksonią.

W 1244 książę Przemysł I nadał dominikanom plac na lewym brzegu Warty, w tym kościół św. Gotarda, pod planowany nowy klasztor. W zamian biskup Bogufał II otrzymał kościół św. Wojciecha na Wzgórzu Św. Wojciecha. Kościół św. Gotarda uległ rozbiórce. Osadzenie dominikanów było jednym z pierwszych kroków przygotowawczych do lokacji miasta lewobrzeżnego (1253).

Kościół św. Gotarda był jednym z trzech istniejących na lewym brzegu rzeki, przed lokacją miasta tamże (oprócz świątyń św. Wojciecha i św. Marcina).

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  1. T.Tyc, O kościółku św. Gotarda i kulcie tego świętego, w: Kronika Miasta Poznania - Antologia, Rada Miasta Poznania, Poznań, 1991, ss.33-39, ISSN 0137-3552
Na podstawie artykułu: "Kościół św. Gotarda w Poznaniu" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy