Kościół św. Joachima w Rzymie


Na mapach: 41°54′35,7″N 12°27′54,5″E/41,909917 12,465139

Kościół św. Joachima w Rzymie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kościół św. Joachima w Rzymie (wł. Chiesa di San Gioacchino in Prati) – rzymskokatolicki kościół tytularny w Rzymie.

Świątynia ta jest kościołem parafialnym oraz kościołem tytularnym[1].

Spis treści

Lokalizacja | edytuj kod

Kościół znajduje się w XXII. Rione RzymuPrati przy Piazza dei Quiriti 17, przy czym główne wejście zlokalizowane jest od strony Via Pompeio Magno[1].

Patron | edytuj kod

Patronem świątyni jest św. Joachim – ojciec Maryi.

Historia | edytuj kod

Inicjatorem budowy kościoła był francuski ksiądz z Lyonu Antoine Brugidou. Pragnął on założyć międzynarodową sodalicję, której celem miała być wynagradzająca adoracja Najświętszego Sakramentu, a która miałaby swoją siedzibę w Rzymie. Kościół miał zostać dedykowany św. Joachimowi dla uczczenia pięćdziesiątej rocznicy święceń kapłańskich papieża Leona XIII (Gioacchino Pecci) w 1887 roku. Papież poparł ten projekt[2].

Budowla została zaprojektowana i zbudowana przez architekta Raffaele Ingami. Budowa rozpoczęła się 1 października 1891 roku. Kościół został otwarty 20 sierpnia 1898 roku, chociaż wnętrze jeszcze nie było w pełni wyposażone. W 1905 roku zarządzanie kościołem zostało powierzone redemptorystom (w tym czasie było już jasne, że pierwotnie planowana sodalicja nie powstanie). Poświęcenie świątyni miało miejsce 6 czerwca 1911 roku. Dekorowanie wnętrz kaplic bocznych zostało ukończone dopiero w 1940 roku[2].

Architektura i sztuka | edytuj kod

Kościół zbudowano na planie krzyża łacińskiego; jest on trzynawowy, z transeptem i kopułą na skrzyżowaniu nawy głównej i transeptu. Na kopule znajduje się wysoka latarnia z ośmioma łukowymi otworami oddzielonymi korynckimi półkolumnami. Kopuła kończy się metalowym zwieńczeniem w formie monstrancji z Najświętszym Sakramentem[2].

Fasada wejściowa jest dwupiętrowa. Otwarty narteks ma sześć czerwonych granitowych kolumn wspierających belkowanie z dedykacyjnym napisem na fryzie, w którym wspomina się o jubileuszu papieża Leona XIII. Nad belkowaniem znajduje się mozaika przedstawiająca Najświętszy Sakrament wystawiony w monstrancji na ołtarzu adorowany przez alegoryczne postacie symbolizujące pięć kontynentów oraz dwóch papieży: Leona XIII (po prawej) i Klemensa VIII (po lewej). Po obu stronach centralnej mozaiki znajdują się mniejsze mozaiki przedstawiające postacie świętych. Na dachu narteksu umieszczono figurkę z brązu przedstawiającą św. Joachima z Maryją jako małą dziewczynką[2].

Ściana nawy głównej góruje nad narteksem, ma ona trójkątny naczółek, w tympanonie którego znajduje się Chrystogram IHS czczony przez anioły. Wewnątrz narteksu znajdują się trzy drzwi wejściowe z mozaikami ponad nimi: nad centralnymi drzwiami znajduje się Najświętsze Serce Jezusa, nad prawymi: dwa ptaki pijące z kielicha i nad lewymi: delfin podtrzymujący kielich. Boczne drzwi prowadzą bezpośrednio do naw bocznych[2].

Fasada


Wnętrze jest zdobione freskami. Znajdują się tu trzy mozaiki autorstwa Silvio Galimberti[2]. Innymi artystami, którzy przyczynili się do dekoracji kościoła, byli: Oreste Anfolsi, Cesare Cappabianca, Eugenio Cisterna, Raffaele Gagliardi, Silvio Galimberti, Virginio Monti, Attilio Palombi, Maximilian Schmatz i Michele Tripisciano[2].

Nawa ma pięć przęseł. Transept ma kaplicę apsydalną na każdym końcu. Nawa główna oddzielona jest od naw bocznych arkadami z różowo-szarymi granitowymi korynckimi kolumnami[2].

Wnętrze kościoła, widok w kierunku ołtarza głównego


W kościele znajduje się czternaście kaplic narodowych, ich nazwy pochodzą od kraju, który przyczynił się do dekoracji (Brazylia, Portugalia, Bawaria, Polska, Kanada, Anglia, USA, Hiszpania, Francja, Włochy, Belgia, Holandia, Irlandia i Argentyna)[2].

Kaplicę sponsorowaną przez Polskę ozdobił Attilio Palombi[2]. W ołtarzu przedstawiono kilku polskich świętych (m.in. św. Wojciecha, św. Jana z Kęt, św. Jadwigę Śląską), w tle znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej[2]. Na lewej bocznej ścianie przedstawiono św. Stanisława biskupa wskrzeszającego Piotrowina, natomiast na sklepieniu przedstawiono św. Stanisława Kostkę otrzymującego Komunię Świętą od anioła, a w pendentywach znajdują się wizerunki św. Kingi, bł. Bronisławy, bł. Władysława z Gielniowa i bł. Jolenty Heleny[2].

Kardynałowie prezbiterzy | edytuj kod

Kościół św. Joachima jest jednym z kościołów tytularnych nadawanych kardynałom-prezbiterom (Titulus Sancti Ioachimi)[3]. Tytuł ten został ustanowiony przez Jana XXIII 12 marca 1960 roku[3].


Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Parrocchia san Gioacchino in Prati (wł.). Diocesi di Roma. [dostęp 2019-04-07].
  2. a b c d e f g h i j k l San Gioacchino in Prati (ang.). Churches of Rome. [dostęp 2019-04-07].
  3. a b Kościół św. Joachima w Rzymie w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2019-04-07]
Na podstawie artykułu: "Kościół św. Joachima w Rzymie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy