Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Rzymie


Na mapach: 41°53′41,2″N 12°28′45,4″E/41,894778 12,479278

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Rzymie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Rzymie (wł. Chiesa di San Stanislao V.M.) – rzymskokatolicki kościół znajdujący się w diecezji rzymskiej, w wikariacie generalnym Rzymu, w Rzymie. Jest to polski kościół.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Inicjatorem powstania polskiego kościoła w Rzymie był kard. Stanisław Hozjusz, który podczas Roku Jubileuszowego 1575 zauważył, że Polacy, w odróżnieniu od innych narodów mających swoje placówki duszpasterskie w Wiecznym Mieście, nie mają miejsca, w którym mogliby znaleźć wsparcie. Na prośbę kard. Hozjusza papież Grzegorz XIII przeznaczył na polski kościół świątynię pw. S. Salvatore dei Pensili, zbudowaną na fundamentach rzymskiego teatru prawdopodobnie w IV w. Został on przejęty przez kard. Hozjusza 6 grudnia 1578, po czym rozpoczęto jego remont. Kościół ten był w złym stanie i odbudowa była prowadzona prawie od fundamentów. Fundusze na odbudowę przeznaczyli królowie Polski Anna Jagiellonka i Stefan Batory oraz rody magnackie. Po śmierci kard. Hozjusza dzieło dokończył jego sekretarz ks. inf. Stanisław Reszka. Odbudowaną świątynię konsekrował w 1591 biskup krakowski kard. Jerzy Radziwiłł. Przy kościele powstało hospicjum wspierające polskich pielgrzymów i studentów.

Obecny wygląd kościół uzyskał po przebudowie w 1757, a współczesny wystrój świątyni pochodzi z czasów panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego (którego herb Ciołek umieszczony jest nad prezbiterium).

Trudne czasy dla kościoła nadeszły po rozbiorach Polski. Napoleon Bonaparte po zajęciu Rzymu wyrzucił mieszkańców hospicjum, kwaterując w nim wojsko. Po kongresie wiedeńskim budynki przejął car Rosji (jako król Polski). Kościół został zamieniony na cerkiew prawosławną, a hospicjum stało się rosyjskie (Ospizio Imperiale di S. Stanislao per Pellegrini della Nazione Russa). Większość wartościowych przedmiotów należących do kościoła zostało sprzedane przez Rosjan.

W 1920 dzięki staraniom biskupa krakowskiego Adama Stefana Sapiehy Polacy odzyskali kościół, który był ówcześnie zrujnowany. Remont świątyni trwał wiele lat, z przerwą w czasie II wojny światowej. Zakończono go dopiero na obchody czterechsetlecia konsekracji w 1991. Obecnie kościół wraz z hospicjum są centralnym miejscem duszpasterstwa polskiego w Rzymie.

Kościół był odwiedzany przez papieży, którzy modlili się o zwycięstwo wojsk polskich, głównie w walcie z Turkami i odprawiali nabożeństwa dziękczynne po zwycięstwach. Wśród nich byli Aleksander VII (w 1657 i 1661), Klemens X (w 1672) i Innocenty XI (w 1683), a w czasach współczesnych Jan Paweł II (jako papież w 1979, 1992 i 2000) i Franciszek (w 2014).

Duchowieństwo | edytuj kod

Rektorzy i duszpasterze Polaków działający przy kościele:

Od końca lat 40. XX w. przy kościele pracują księża Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Pierwszymi chrystusowcami przy kościele byli byli więźniowie Dachau ks. Walery Przekop i ks. Franciszek Okroy. W latach 1959 - 2007 zgromadzenie kierowało tą placówką duszpasterską[2].

Przy kościele służą również siostry sercanki[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Duszpasterstwo Polaków w diecezji rzymskiej (pol.). Duszpasterstwo Polaków w Rzymie. [dostęp 2019-09-10].
  2. Księża Chrystusowcy (pol.). Duszpasterstwo Polaków w Rzymie. [dostęp 2019-09-10].
  3. Siostry Sercanki (pol.). Duszpasterstwo Polaków w Rzymie. [dostęp 2019-09-10].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (kościół parafialny):
Na podstawie artykułu: "Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Rzymie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy