Kod Leonarda da Vinci


Kod Leonarda da Vinci w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Człowiek witruwiański Leonarda da Vinci

Kod Leonarda da Vinci (ang. The Da Vinci Code) – czwarta powieść sensacyjna Dana Browna, thriller sprzedany w nakładzie ponad 80 mln egzemplarzy. Książka inspirowana była dziełem Michael Baigenta, Richard Leigha oraz Henriego Lincolna – "The Holy Blood and the Holy Grail" ("Święty Graal, święta krew"). Mimo odwołań do świata rzeczywistego jest to jednak powieść z gatunku fikcji literackiej.

Spis treści

Główni bohaterowie | edytuj kod

Opis | edytuj kod

Ofiarą morderstwa popełnionego w Luwrze pada kustosz Jacques Saunière. Zwłoki zostają odnalezione w pozycji łudząco podobnej do rysunku witruwiańskiego, na którym Leonardo da Vinci przedstawił proporcje ludzkiego ciała. Robert Langdon, znawca symboliki religijnej z uniwersytetu w Harvardzie, jest podejrzewany przez policję o popełnienie tej zbrodni.

Akcja komplikuje się, ponieważ konający kustosz pozostawił po sobie szereg zagadek, które w trudny do odgadnięcia sposób mają pomóc w odnalezieniu sprawców. Ale mają też doprowadzić do czegoś zupełnie innego. Langdona ściga mnich Sylas.

Niektóre tezy zawarte w książce | edytuj kod

  • na skutek spisków pierwszych przywódców katolickich do Nowego Testamentu nie trafiło ponad 80 innych niż uznane za objawione ewangelii
  • chrześcijaństwo jest z natury antykobiece
  • w czasie śmierci Jezusa Maria Magdalena była z nim w ciąży, nosząc więc w sobie jego krew, była świętym Graalem; po śmierci męża uciekła ona ze swym dzieckiem do Francji, dając początek dynastii Merowingów

Krytyka | edytuj kod

Kod Leonarda da Vinci został skrytykowany przez polski Episkopat, m.in. ze względu na zawarte w niej twierdzenia historycznie i teologicznie. Specjalny komunikat w tej sprawie został wydany przez Radę Naukową Konferencji Episkopatu Polski 29 kwietnia 2005[1].

Bart D. Ehrman, biblista, wytknął, że Jezus nie miał tysięcy piśmiennych zwolenników, nie rozważano włączenia do Nowego Testamentu ponad osiemdziesięciu ewangelii, Jezus został uznany za istotę boską jeszcze przed soborem nicejskim, Konstantyn Wielki nie zamówił nowej Biblii przemilczającej ludzkie cechy Jezusa, dokumenty z Nag Hammadi nie opowiadają historii Graala, Żydzi nie potępiali celibatu, zwoje z Qumran nie zawierają treści chrześcijańskich, dokument Q nie jest księgą napisaną przez Jezusa i nie został utajniony przez Watykan[2]. Jedna z kluczowych scen powieści rozgrywa się w kościele Saint-Sulpice w Paryżu, ukazanym jako jedno z miejsc działalności Zakonu Syjonu. Teoria powiązania tego kościoła z Zakonem Syjonu przedstawiona w 1997 r. przez Lynn Picknett i Clive'a Prince'a w książce The Templar Revelation, została w dużej mierze zdyskwalifikowana, gdyż dokumenty z Biblioteki Narodowej, na które powoływali się autorzy, okazały się fałszywe.

Książki o Kodzie Leonarda da Vinci

Parodie

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Polski episkopat krytykuje Kod Leonarda da Vinci
  2. Bart D. Ehrman: Prawda i fikcja w Kodzie Leonarda da Vinci. Poznań: Rebis, 2005, s. 14-16. ISBN 83-7301-719-4.

Bibliografia | edytuj kod

  • Kod Leonarda da Vinci (2003), wyd. polskie 2004, przeł. K. Mazurek, Wydawnictwo Albatros/Andrzej Kuryłowicz, Wydawnictwo Sonia Draga.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Strony krytyczne:

Na podstawie artykułu: "Kod Leonarda da Vinci" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy