Koen Geens


Koen Geens w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Koen Geens (ur. 22 stycznia 1958 w Brasschaat[1]) – belgijski i flamandzki polityk i prawnik, wykładowca akademicki, od 2013 do 2014 minister finansów, następnie do 2020 minister sprawiedliwości, od 2019 do 2020 również wicepremier i minister spraw europejskich.

Życiorys | edytuj kod

Absolwent prawa na Katolickim Uniwersytecie w Leuven (1980), rok później uzyskał magisterium na Harvard University. W 1986 na macierzystej uczelni obronił doktorat. Zawodowo związany z KU Leuven, w 1986 objął stanowisko wykładowcy, w 1993 otrzymał pełną profesurę. W 2009 objął stanowisko dziekana jednego z wydziałów. Zajął się także prowadzeniem praktyki prawniczej, w 1994 był wśród założycieli firmy prawniczej Eubelius. Uzyskiwał członkostwo w różnych organizacjach prawniczych, instytutach naukowych i ciałach doradczych, pełniąc w nich także funkcje kierownicze[2].

Od 2007 do 2009 był szefem gabinetu politycznego premiera Flandrii Krisa Peetersa. W marcu 2013 z rekomendacji CD&V został powołany na stanowisko ministra finansów w rządzie Elia Di Rupo[3]. W maju 2014 z listy flamandzkich chadeków wybrany do Izby Reprezentantów[4]. W październiku tego samego roku w nowym gabinecie, na czele którego stanął Charles Michel, został ministrem sprawiedliwości[5]. W grudniu 2018 przejął dodatkowo obowiązki dyrektora do spraw budownictwa[6]. W 2019 uzyskał reelekcję w wyborach do niższej izby federalnego parlamentu[7].

W czerwcu 2019 Kris Peeters ustąpił z funkcji rządowych ze skutkiem na 1 lipca w związku z wyborem do Europarlamentu. Koen Geens otrzymał wówczas dodatkowo nominację na stanowisko wicepremiera[8]. Pozostał na dotychczasowych stanowiskach rządowych, gdy w październiku 2019 na czele przejściowego gabinetu stanęła Sophie Wilmès[9]. W listopadzie, w związku z odejściem Didiera Reyndersa do Komisji Europejskiej, przejął dodatkowo obowiązki ministra spraw europejskich[10]. Ponownie mianowany na dotychczasowe funkcje w marcu 2020, gdy Sophie Wilmès utworzyła swój drugi rząd[11]. Zakończył urzędowanie w październiku 2020.

Przypisy | edytuj kod

  1. De heer Koen Geens (niderl.). belgium.be. [dostęp 2013-07-21].
  2. Koen Geens – Curriculum Vitae (ang.). ae-info.org. [dostęp 2013-07-21].
  3. Professor Koen Geens is new Finance Minister (ang.). kuleuven.be. [dostęp 2013-07-21].
  4. Informacje na stronie polling2014.belgium.be (ang.). [dostęp 2014-06-01].
  5. Wie is wie in de regering-Michel? (niderl.). standaard.be, 10 października 2014. [dostęp 2014-10-10].
  6. Overzicht: dit is de nieuwe Belgische regering (niderl.). demorgen.be, 9 grudnia 2018. [dostęp 2020-09-20].
  7. Voici les élus qui composent la Chambre (fr.). lavenir.net, 27 maja 2019. [dostęp 2014-06-02].
  8. Wouter Beke vervangt Kris Peeters in de federale regering (niderl.). vrt.be, 27 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-29].
  9. Koning Filip benoemt Sophie Wilmès tot premier (niderl.). hln.be, 27 października 2019. [dostęp 2019-10-28].
  10. Didier Reynders cède le témoin à Philippe Goffin et Koen Geens, bouclant vingt ans de présence au fédéral (niderl.). sudinfo.be, 30 listopada 2019. [dostęp 2019-11-30].
  11. Prestation de serment du nouveau gouvernement fédéral (fr.). belgium.be, 17 marca 2020. [dostęp 2020-03-17].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Koen Geens" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy