Komin Sawickiego


Komin Sawickiego w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Widok od wschodniej strony z Orlej Perci

Komin Sawickiego – częściowo żleb, częściowo komin we wznoszących się nad Dolinką Buczynową ścianach Sieczkowych Turni w polskich Tatrach Wysokich. Ma wylot nieco powyżej buli nad piargami u podnóży Sieczkowych Turni i przecina skośnie w lewo (patrząc od dołu) ich ściany. Górą podchodzi aż pod Zadnią Sieczkową Przełączkę. Prowadzi nim droga wspinaczkowa (w zależności od wariantu III lub IV stopień trudności w skali trudności UIAA). W dolnej części komina znajduje się duży próg o wysokości 8 m, w prawej części z nyżą i przewieszką, w lewej z dość łatwą do przejścia rysą. Przejście górnej części możliwe jest na kilka wariantów. Wyprowadzają one na którąś z Sieczkowych Przełączek w grani (Zadnią Sieczkową Przełączkę, Wyżnie Sieczkowe Siodełko lub Sieczkową Szczerbę)[1].

Kominem tym po raz pierwszy przeszli Jerzy Sawicki i Jan Zaunar 2 sierpnia 1951 r. Od nazwiska pierwszego z nich pochodzi nazwa komina. Pierwsze przejście zimowe: Krzysztof Berbeka i Jerzy Mitkiewicz 18 grudnia 1953 r.[1]

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Władysław Cywiński: Granaty. Tatry. Przewodnik szczegółowy, tom 18. Poronin: Wyd. Górskie, 2013. ISBN 978-83-7104-046-7.
Na podstawie artykułu: "Komin Sawickiego" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy