Konkurs Piosenki Eurowizji 2009


Konkurs Piosenki Eurowizji 2009 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

54. Konkurs Piosenki Eurowizji został zorganizowany 12, 14 i 16 maja 2009 na terenie Kompleksu Sportowego Olimpijskij w Moskwie przez rosyjskiego nadawcę publicznego Pierwyj kanał. Koncerty półfinałowe prowadzili Natalja Wodianowa i Andriej Małachow, a konkurs finałowy Iwan Urgant i Alsou.

Finał konkursu wygrał Alexander Rybak, reprezentant Norwegii z autorską piosenką „Fairytale”, za którą otrzymał, wówczas rekordową, liczbę 387 na 492 punktów możliwych do zdobycia[3][4].

Spis treści

Przebieg konkursu | edytuj kod

Projekt grafiki | edytuj kod

Oficjalne logo Rosji w Konkursie Piosenki Eurowizji

Dzięki wygranej 54. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2008 przez reprezentanta Rosji Dimę Biłana, prawo do organizacji konkursu w 2009 otrzymał rosyjski Pierwyj kanał. 30 stycznia 2009 telewizja zaprezentowała logo i temat przewodni konkursu – „Żar-ptak”. Pierwszy raz od 2001 konkurs nie miał oficjalnego sloganu.

Scena konkursowa została zaprojektowana przez amerykańskiego projektanta Johna Caseya, który był pomysłodawcą sceny konkursowej na konkurs w 1997 oraz współprojektantem konkursu w latach 19941995. Projekt sceny konkursowej w 2009 inspirowany był tematyką współczesnej awangardy rosyjskiej.

Pocztówki przed występami przedstawiały znane budynki, posągi, krajobrazy z danego kraju, wszystko na stronach książki; na końcu wyświetlano podstawowe zwroty w języku rosyjskim oraz tłumaczenie w języku angielskim.

System głosowania | edytuj kod

Po falach krytyki odnośnie do systemu głosowania podczas poprzedniego konkursu, Europejska Unia Nadawców (EBU) postanowiła zmienić zasady głosowania w finale, ponownie wprowadzając krajowe komisje jurorskie i zasadę 50:50 (połowa głosów zależała od publiczności, natomiast druga połowa od specjalnego jury w każdym kraju). W półfinale na wyniki wpływ mieli telewidzowie[5], którzy wybierali dziewięciu finalistów. Dziesiątym został reprezentant, który otrzymał tzw. „dziką kartę” od jurorów[6][7].

W każdym kraju biorącym udział w konkursie powołano zostanie pięcioosobowe komisji jurorskie składające się z osób profesjonalnie zajmujących się muzyką, ale nie powiązanych z żadnym z uczestników konkursu. Jurorzy oceniało występy na podstawie prezentacji podczas drugiej próby generalnej 15 maja 2009, a nie w trakcie samego koncertu finałowego. Każdy sędzia tworzył swoją punktację w tzw. „skali eurowizyjnej”, tj. 1-12 punktów, a po zliczeniu wszystkich rankingów przez sekretarza ułożono ostateczne krajowe noty. Remisy rozstrzygano poprzez głosowanie – podniesienie ręki. Rezultaty głosowania jurorów opublikowano przez EBU na oficjalnej stronie imprezy. Telewidzowie mogli oddawać głosy przez audiotele lub SMS 15 minut po zakończeniu prezentacji finałowych. Z jednego numeru można było zagłosować maksymalnie 20 razy. Następnie zsumowano głosy i zastosowano zasadę 50:50 (50% głosów należy do jury, 50% – do widzów; w przypadku remisu decydował głos widzów)[5].

Losowanie półfinałów | edytuj kod

30 stycznia 2009 zdecydowano, które kraje pojawią się w pierwszym, a które w drugim półfinale. Kraje uczestniczące, poza tzw. „Wielką Czwórką” (Francją, Wielką Brytanią, Niemcami, Hiszpanią) oraz gospodarzem podzielono na 6 koszyków biorąc pod uwagę fakt, jak kraje głosowały w poprzednich konkursach. Część państw z każdego koszyka przydzielono do pierwszego półfinału, który odbył się 12 maja, a druga do drugiego – 14 maja. 16 marca odbyło się losowanie kolejności występów w każdej z rund półfinałowych i w finale oraz kolejność głosowania podczas finału.

Kontrowersje | edytuj kod

Konflikt między Armenią a Azerbejdżanem | edytuj kod

AySel i Arash podczas występu w konkursie

Po pierwszym półfinale, reprezentacja Azerbejdżanu złożyła skargę do EBU dotyczącą „pocztówki” poprzedzającej występ Armenii, ponieważ przedstawiono na niej monumentalny posąg znajdujący się w nieuznawanej Republice Górskiego Karabachu jako symbol kraju, który prawnie jest uważany za część Azerbejdżanu[8]. W wyniku skargi, wizytówka została zmieniona w czasie finałów[9]. Jednakże podczas prezentacji wyników ormiańskich w odwecie na ekranie w tle wyświetlono sporny pomnik, a prezenterka Sirusho przeczytała wyniki z teczki ozdobionej zdjęciem posągu[9].

Azerskiemu nadawcy zarzucono również niepokazanie numerów do głosowania podczas występu ormiańskiego. Jednak zaprzeczyli temu, pokazując film, który pokazywał nienaruszony sygnał podczas prezentacji Armenii. Późniejsze dochodzenie EBU dowiodło, że azerski nadawca Ictimai TV niewyraźne wyświetlił numer podczas wejścia Armenii i zniekształcił sygnał telewizyjny, gdy reprezentacja Armenii występowała na scenie. EBU ukarała Ictimai TV grzywną. W sierpniu 2009 Azerzy głosujący na ormiańską propozycję zostali wezwani na przesłuchanie w Ministerstwie Bezpieczeństwa Narodowego w Baku, podczas którego oskarżono o „niepatriotyczne” i „potencjalne zagrożenie”[10].

Antyputinowska piosenka Gruzji | edytuj kod

W lutym odbyły się gruzińskie eliminacje do konkursu, które ostatecznie wygrał utwór „We Don’t Wanna Put In” zespołu Stephane & 3G[11]. Wygrana formacji wzbudziła kontrowersje ze względu na konotacje polityczne w tekście piosenki, sugerujące ataki na premiera Rosji, Władimira Putina[12]. EBU odrzuciła piosenkę ze względu na naruszenie zasad konkursu (punkt mówiący o tym, że „żadna piosenka konkursowa nie może zawierać politycznych odniesień w swoim tekście”)[13] oraz zaproponowała gruzińskiemu nadawcy zmianę tekstu piosenki lub wybór nowej utworu[14]. Stacja odmówiła, twierdząc, że piosenka nie zawiera odniesień politycznych oraz że jej odrzucenie ze stawki konkursowej jest wynikiem presji politycznej ze strony Rosji. W marcu EBU zdyskwalifikowała nadawcę Gruzji z udziału w konkursie[15][16][17][18][19].

Protesty LGBT | edytuj kod

Rosyjski działacz praw gejów Nikołaj Aleksiejew użył konkursu jako platformy wspierania pozycji kraju na temat praw osób LGBT, przeciwdziałając poglądowi burmistrza Jurija Łużkowa, że homoseksualizm jest „szatański”. Alekseev ogłosił, że coroczna parada gejów zbiegnie się z finałem Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanym 16 maja, czyli w przeddzień Międzynarodowego Dnia Walki z Homofobią. Parada została również zmieniona na „słowiańską dumę”, podczas której promowano prawa gejów i kulturę w całym regionie słowiańskiej Europy[20]. Moskiewscy urzędnicy nie zezwolili jednak na organizację parady ze względu na to, że „zniszczy moralność w społeczeństwie”[21].

Parada została rozbita przez moskiewską policję, a 20 demonstrantów zostało aresztowanych, w tym Nikołaj Alekseev i obrońca praw człowieka Peter Tatchell, który krzyknął, że „to pokazuje, że Rosjanie nie są wolni”, kiedy był zabierany przez policję[22][23]. Szwedzka reprezentantka Malena Ernman wspierała paradę mówiąc: „Nie jestem homoseksualna, ale dziś jestem szczęśliwa i dumna, że mogę nazywać siebie gejem - aby wspierać moich przyjaciół i fanów.”[24]. Zwycięzca konkursu, Alexander Rybak reprezentujący Norwegię, odniósł się do kontrowersji w jednym z wywiadów, w którym nazwał Konkurs Piosenki Eurowizji „największą paradą gejów”[25]. Bojkotem konkursu zagrozili natomiast reprezentanci Holandii, zespół De Toppers, którzy stwierdzili, że „jeśli demonstracja zostanie stłumiona siłą, odmówią wejścia na scenę podczas finału”[26].

Opóźnienie transmisji w Hiszpanii | edytuj kod

Ze względu na swoje zobowiązania do transmisji Turnieju Tenisowego Madrid Open, hiszpański nadawca telewizyjny Espanola (TVE) zaczął nadawać drugi półfinał dopiero 66 minut po rozpoczęciu[27]. W wyniku opóźnienia taśmy, nadawca nie skorzystał z wyników audiotele, ale z głosowania krajowego komisji sędziowskiej. Telewizja poprosiła EBU o możliwość transmitowania drugiego półfinału zamiast pierwszego, co miało związek m.in. z chęcią promocji imprezy. Ponieważ w głosowaniu półfinałowym wpływu na punktację nie mieli jurorzy, Andora i Portugalia liczyły na głosy sąsiada w pierwszym półfinale. Po transmisji stwierdziły, że hiszpańskie głosowanie miałoby pozytywny wpływ na ich wyniki w ich półfinale[27]. Po zakończeniu koncertów półfinałowych EBU poinformowała, że Hiszpania poniesie sankcje za ich działania w konkursie, ale ich udział w kolejnym konkursie w Oslo nie będzie niemożliwy. Propozycja hiszpańska „La noche es para mi” zajęła przedostatnie, 24. miejsce w finale[27].

Kraje uczestniczące | edytuj kod

Sakis Ruwas z Grecji podczas występu w konkursie w 2004

W konkursie w 2009 wzięli udział reprezentanci 42 nadawców publicznych, w tym m.in. telewizja ze Słowacji, która powróciła do rywalizacji po dziesięciu latach nieobecności. Telewizja z San Marino zrezygnowało z wystawienia reprezentanta z powodów finansowych, natomiast stacja z Gruzji, w której doszło do wojny w Osetii Południowej, została zdyskwalifikowana z udziału w konkursie za złamanie regulaminu[28]. Pierwotnie z udziału w konkursie miała też zrezygnować delegacja z Litwy, ponieważ była niezadowolona z odgórnie narzuconej wizualizacji występu.

Powracający artyści | edytuj kod

Podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji wystąpiło kilku artystów, którzy wzięli udział w konkursie w poprzednich latach. Reprezentujący Grecję Sakis Ruwas wcześniej wystąpił w barwach kraju podczas 49. Konkursu Piosenki Eurowizji, w którym zajął ostatecznie trzecie miejsce. Przedstawicielka Malty, Chiara, dwukrotnie reprezentowała swój kraj w finale widowiska – w 1998 i 2005.

Wyniki | edytuj kod

Pierwszy półfinał | edytuj kod

  • Pierwszy półfinał odbył się 12 maja 2009.
  • W tym półfinale głosowały dwa kraje finałowe: Niemcy i Wielka Brytania.
  • W pierwszym półfinale dziką kartę otrzymała Finlandia, która zajęła 12. miejsce i tym samym wyprzedziła Macedonię i Czarnogórę.
Tabela punktacyjna pierwszego półfinału

Drugi półfinał | edytuj kod

Tabela punktacyjna drugiego półfinału

Finał | edytuj kod

Finał odbył się 16 maja 2009. Finalistami zostali: kraje tzw. „Wielkiej Czwórki” oraz organizator konkursu – Rosja oraz po dziewięć najlepszych krajów z pierwszego i drugiego półfinału oraz dwa kraje z tzw. „dziką kartą” (Finlandia i Chorwacja).

Wyniki jurorów/telewidzów

Pełne wyniki głosowania jurorów i telewidzów zostały opublikowane przez EBU w czerwcu 2009.

Tabela punktacyjna finału

Zobacz też | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Konkurs nie miał w 2009 roku sloganu, lecz posiadał oficjalny symbol, który obecny był w logo konkursu oraz w pocztówkach
  2. 43 kraje w Moskwie! | Eurowizja.org
  3. Halstein Røyseland, Ingrid Hvidsten: Norge vinner Grand Prix (norw.). vg.no, 2009-05-16. [dostęp 2014-12-22].
  4. Eirik Sivertsen: Slettet rekorder! (norw.). nrk.no, 2009-05-17. [dostęp 2014-12-22].
  5. a b Eurowizja 2009. Nowy system głosowania – szczegóły
  6. ESC 2009: Szczegóły głosowania | Eurowizja.org
  7. 50/50 w Moskwie | Eurowizja.org
  8. Tygiel na konkursie, gdzie rodzimy nie zawsze znaczy najlepszy Radio Free Europe/Radio Liberty
  9. a b Голосование за Ингу и Ануш в Азербайджанe". | 1news.az
  10. Eurowizja zmienia zasady, ale nie karze Azerbejdżanu | RFERL.org
  11. Marco Brey: Stephane & 3G to represent Georgia in Moscow (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2009-02-18. [dostęp 2015-05-18].
  12. Sietse Bakker: Georgian song lyrics do not comply with Rules (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2009-03-10. [dostęp 2015-05-18].
  13. Putin jibe picked for Eurovision (ang.). W: BBC [on-line]. news.bbc.co.uk, 2009-02-19. [dostęp 2013-03-27].
  14. „Antyputinowska” piosenka na Eurowizji? (pol.). W: Wirtualna Polska [on-line]. muzyka.wp.pl, 2009-03-11. [dostęp 2015-05-18].
  15. Gruzja wycofuje się z Eurowizji (pol.). W: Wirtualna Polska [on-line]. muzyka.wp.pl, 2009-03-12. [dostęp 2015-05-18].
  16. 2009: Georgia pulls out with 'Put in' (ang.). W: BBC [on-line]. bbc.co.uk, 2009-03-12. [dostęp 2015-05-18].
  17. Tim Jonze: Eurovision 2009: Georgia pulls out of contest over 'Putin song' (ang.). W: Guardian [on-line]. guardian.co.uk, 2009-03-11. [dostęp 2015-05-18].
  18. Sarah Marcus: Georgia pulls out of Eurovision after controversial song is banned (ang.). W: The Telegraph [on-line]. telegraph.co.uk, 2009-03-11. [dostęp 2015-05-18].
  19. Georgia's disco Putin put-down kicked out of Eurovision (ang.). W: CBC [on-line]. cbc.ca, 2009-03-10. [dostęp 2015-05-18].
  20. Gay-Eurovision | MosNews.com
  21. Nie dla gejów podczas Eurowizji 2009 (pol.). W: Wirtualna Polska [on-line]. muzyka.wp.pl, 2009-05-08. [dostęp 2015-05-18].
  22. Gej parada powstrzymana | BBC
  23. Moskiewska policja rozproszyła paradę gejów | New.sky.com
  24. Eurovision Song Contest - Baku 2012 Malena Ernman is gay today, www.esctoday.com, 10 marca 2012 [dostęp 2020-09-09] [zarchiwizowane z adresu 2012-03-10], Cytat: "Regarding the planned gay parade here in Moscow today I think it’s very sad that they won’t allow a tribute to love. I’m not homosexual but today I am happy and proud to call myself gay - to support my friends and fans." .
  25. "Największa parada gejów" | NRK
  26. Grożą bojkotem Eurowizji (pol.). W: Wirtualna Polska [on-line]. muzyka.wp.pl, 2009-05-13. [dostęp 2015-05-18].
  27. a b c Hiszpania na skraju dyskwalifikacji | ABC.es
  28. Piosenka gruzińska niezgodna z regułami EBU | Eurowizja.org
  29. Szczegółowe wyniki polskiego głosowania | Eurowizja.org
Na podstawie artykułu: "Konkurs Piosenki Eurowizji 2009" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy