Konrad Krajewski (generał)


Konrad Krajewski (generał) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Konrada Krajewskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Konrad Krajewski (ur. 29 października 1899 w Krążku, zm. 29 czerwca 1977 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Członek Polskiej Organizacji Skautowej, od stycznia 1915 roku żołnierz 4 pułku piechoty Legionów, od września 1915 do 1918 uczył się w gimnazjach w Chrzanowie i Olkuszu. Od jesieni 1916 w POW.

11 listopada 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Żołnierz 5 batalionu Strzelców Olkuskich im. Francesco Nullo. Dowódca drużyny, kierownik kancelarii batalionu, szef kompanii i dowódca plutonu. Od maja 1919 roku szef kompanii w 9 pułku piechoty Legionów. Przez rok z powodu tyfusu przebywał na leczeniu. Od 1 czerwca do 19 października 1920 roku był elewem klasy V Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Poznaniu i w Bydgoszczy (od 11 lipca). Po ukończeniu szkoły został mianowany na stopień podchorążego[1].

Od 1921 roku w 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu w stopniu podporucznika piechoty. Od 1922 roku referent oddziału w Sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie w stopniu porucznika. W 1922 roku eksternistycznie ukończył lubelskie gimnazjum i zdał maturę. Od 1924 roku kwatermistrz samodzielnego batalionu 9 pułku piechoty Legionów, od 1925 dowódca kompanii. W styczniu 1927 roku został przeniesiony do 11 pułku piechoty w Tarnowskich Górach[2]. 26 marca 1931 roku otrzymał przeniesienie do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy kompanii szkolnej i wykładowcy[3]. 17 grudnia 1931 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. W latach 1935-1937 dowodził kompanią oraz pełnił funkcję adiutanta 86 pułku piechoty w Mołodecznie. W 1938 został wykładowcą w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, od marca 1939 w stopniu majora.

Po ataku Niemiec na Polskę 1 IX 1939 dowódca I batalionu 95 pułku piechoty. Walczył w rejonie Łukowa, Dęblina i Krasnobrodu, gdzie 25 września 1939 został ranny w rękę i dostał się do niemieckiej niewoli. Od lutego 1940 więzień oflagów. 27 września 1944 roku został ranny podczas alianckiego nalotu. 31 marca 1945 uwolniony. W listopadzie 1945 wrócił do kraju z amerykańskiej i angielskiej strefy okupacyjnej Niemiec i zgłosił się do Komisji Rehabilitacyjnej.

Od końca grudnia 1945 ponownie służył w WP jako major. Wykładał taktykę w Oficerskiej Szkole Piechoty Nr 2 w Gryficach, a od maja 1947 w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od sierpnia 1948 podpułkownik, od lutego 1949 starszy wykładowca taktyki i służby sztabów w Wyższej Szkole Piechoty. Od jesieni 1949 szef Oddziału Wyszkolenia w Sztabie Dowództwa Wojsk Lądowych. Od marca 1950 szef Wydziału Ogólnowojskowego Głównego Inspektoratu Wyszkolenia Bojowego Wojska Polskiego. Od kwietnia 1953 pułkownik, od lipca 1953 szef Zarządu Szkół i Kursów Oficerskich tego inspektoratu. 1955-1957 komendant Oficerskiej Szkoły Piechoty Nr 3 w Elblągu, potem Wojskowego Ośrodka Szkolenia Ogólnego nr 2 w Zegrzu. 1962–1963 komendant Podoficerskiej Szkoły Zawodowej w Elblągu. Jesienią 1963 mianowany generałem brygady, nominację otrzymał w Belwederze od przewodniczącego Rady Państwa Aleksandra Zawadzkiego, w obecności ministra obrony marsz. Mariana Spychalskiego. Kilkanaście dni po nominacji został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego. 20 grudnia 1963 został przeniesiony w stan spoczynku. Został pochowany na Powązkach Wojskowych w Warszawie (kwatera C11-1-8)[5].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Załuska (red.) 1924 ↓, s. 75.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 12 stycznia 1927 roku, s. 2.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 102.
  4. Rocznik oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 78, 806.
  5. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-30].

Bibliografia | edytuj kod

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II:I-M, Toruń 2010, s. 277-279.
  • Jan Załuska (red.): Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty. Szkic historyczny z 55-ma ilustracjami. Bydgoszcz: Zakłady Graficzne Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska”, 1924.
Na podstawie artykułu: "Konrad Krajewski (generał)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy