Konwencja ramsarska


Konwencja ramsarska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Logo Konwencji Podmokły las w rezerwacie Świdwie (powiat policki) Rozlewiska Biebrzy w okolicach Brzostowa

Konwencja ramsarska (ang. Ramsar Convention on Wetlands) – potoczna nazwa układu międzynarodowego dotyczącego ochrony przyrody, który został podpisany 2 lutego 1971 roku podczas konferencji w irańskim kurorcie Ramsar nad brzegiem Morza Kaspijskiego. Konwencja weszła w życie 21 grudnia 1975 roku, zgodnie z artykułem 10[1]. Pełna jej nazwa brzmi Konwencja o obszarach wodno-błotnych mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życiowe ptactwa wodnego. Jest otwarta do podpisania na czas nieokreślony, depozytariuszem jest Dyrektor Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych dla Wychowania, Nauki i Kultury (art. 9). Sporządzona w językach angielskim, francuskim, niemieckim i rosyjskim; w razie rozbieżności tekst angielski jest rozstrzygający (art. 12). 2 lutego, w kolejne rocznice podpisania konwencji, obchodzony jest Światowy Dzień Mokradeł.

Celem porozumienia jest ochrona i utrzymanie w niezmienionym stanie obszarów określanych jako „wodno-błotne”[2]. Szczególnie chodzi o populacje ptaków wodnych zamieszkujących te tereny lub okresowo w nich przebywające[3].

Jest to 40 typów obszarów bagien, błot, torfowisk lub zbiorników wodnych; naturalnych lub sztucznych stałych lub okresowych, o wodach stojących lub płynących, słodkich, słonawych lub słonych, wraz z wodami morskimi.

W czerwcu 2011 roku objęte konwencją ramsarską były 1933 obszary o łącznej powierzchni ponad 189 mln hektarów. Do tej pory podpisało ją 169 krajów[4], a początkowymi sygnatariuszami w 1971 roku było 18 państw. Polska ratyfikowała konwencję w 1978 roku[5]. Najwięcej obszarów wykazanych w spisie konwencji ma Wielka Brytania, a największą powierzchnię tych obszarów – Kanada.

Co trzy lata odbywają się spotkania uczestniczących w konwencji państw, a siedziba organizacji mieści się w Szwajcarii w mieście Gland.

Za wdrażanie w Polsce postanowień konwencji ramsarskiej odpowiedzialny jest Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska[6].

W Polsce w 2018 roku było 19 obszarów przyrody chronionej (łącznie ponad 153 tys. ha) wpisanych na listę konwencji ramsarskiej[7][8]:

Zobacz też | edytuj kod

 Zobacz też kategorię: Obszary Ramsar.

Przypisy | edytuj kod

  1. Convention on Wetlands of International Importance especially as Waterfowl Habitat. Ramsar, 2 February 1971
  2. W rozumieniu art. 1 Konwencji obszarami wodno-błotnymi są tereny bagien, błot i torfowisk lub zbiorniki wodne, tak naturalne jak i sztuczne, stałe i okresowe, o wodach stojących lub płynących, słodkich, słonawych lub słonych, łącznie z wodami morskimi, których głębokość podczas odpływu nie przekracza 6 metrów.
  3. Do ptactwa wodnego art. 1 Konwencji zalicza ptaki, które ekologicznie są uzależnione od istnienia obszarów wodno-błotnych.
  4. Lista stron (ang.)
  5. Ratyfikacja przez Radę Państwa – 6 stycznia 1977 r. powiadomienie Dyrektora Generalnego UNESCO - 22 listopada 1977, ogłoszenie w Dzienniku Ustaw – 29 marca 1978 r. wejście w życie – 22 marca 1978 r. (Dz.U. 1978 nr 7 poz. 24), załącznik, Oświadczenie Rządowe z 26 stycznia 1978 r. w sprawie przystąpienia do Konwencji (Dz.U. 1978 nr 7 poz. 25).
  6. Krajowy Sekretariat Konwencji Ramsarskiej, GDOŚ
  7. Rezultat wyszukiwania obszarów "Region/country: Poland" (ang.). W: Ramsar Sites Information Service [on-line]. [dostęp 2018-11-25].
  8. a b c d Trzy nowe obszary Ramsar w Polsce. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska, 2018-05-10. [dostęp 2018-11-25].
  9. a b c Nowe obszary Ramsar w Polsce - Aktualności - Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska we Wrocławiu, wroclaw.rdos.gov.pl [dostęp 2018-01-12]  (pol.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (International environmental agreement):
Na podstawie artykułu: "Konwencja ramsarska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy