Konwencja z 1818


Konwencja z 1818 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konwencja z 1818 r. – porozumienie zawarte pomiędzy Wielką Brytanią a USA, kolejne po ugodzie Rusha-Bagota, normalizujące stosunki pomiędzy oboma krajami (i Kanadą) po zakończeniu wojny brytyjsko-amerykańskiej 1812 roku. Konwencja regulowała trzy problemy:

  • ustalała granicę pomiędzy Luizjaną a terytoriami kontrolowanymi przez Brytyjczyków wzdłuż 49 równoleżnika od Jeziora Leśnego do Gór Skalistych.
  • definiowała Kraj Oregon jako terytoria położone na zachód od Gór Skalistych i na północ od 42 równoleżnika, którędy biegła granica pomiędzy USA a terytoriami hiszpańskimi. Kraj Oregon miał być otwarty dla wspólnego zasiedlenia przez oba kraje. Podział tego terytorium pozostawiono na okres późniejszy.
  • Potwierdzała amerykańskie prawa do połowów na łowiskach północnego Atlantyku.

Zobacz też | edytuj kod

Linki | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Konwencja z 1818" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy