Kopel


Na mapach: 52°19′09″N 16°54′33″E/52,319167 16,909167

Kopel w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kopel[1] (potocznie Kopla, Kropla) – rzeka, prawy dopływ Warty.

Spis treści

Zlewnia | edytuj kod

Źródło znajduje się około 3 km na północ od centrum Kostrzyna, w miejscowości Tarnowo. Rzeka wypływa z wydłużonego (około 800 metrów długości) zbiornika[2]. Główne strumienie zasilające:

Przy północnej części wsi Kamionki, na granicy gminy Kórnik i Poznań do Kopla uchodzi rzeka Głuszynka.

Zlewnia obejmuje obszar powierzchni 388 km². Stanowią ją przede wszystkim wysoczyzny morenowe, poprzecinane systemem rynien, z których największą stanowi Rynna Kórnicka. Wpływ na zanieczyszczenie rzeki miały ścieki odprowadzane z oczyszczalni mechanicznej w Kostrzynie i jednostki wojskowej w Piotrowie (stan na 1996)[4].

Rzeźba | edytuj kod

Rzeźba dorzecza Kopla tworzyła się około 19.000 lat temu w wyniku działania lądolodu bałtyckiego i jego wód roztopowych. Zlewnia zbudowana jest głównie z glin zwałowych. Deniwelacje sięgają tutaj do 15 metrów[2].

Rekreacja | edytuj kod

W latach 1977-1978 powstał projekt przekształcenia doliny Kopla w wielki ośrodek wypoczynkowo-rekreacyjny o znaczeniu ponadregionalnym (2100 ha, dla 50.000 użytkowników). Znaczna część doliny miała zostać zalana przez zbiornik retencyjny, nad którym powstałyby porty, mariny, kempingi i ośrodki wypoczynkowe, a także kilka wysp. Autorką koncepcji ogólnej tego założenia była Lidia Wejchert. Projekt zdobył nagrodę II stopnia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska (1979). Ostatecznie miasto położyło nacisk na rozwój rekreacji nad Maltą, a sąsiedztwo bazy lotniczej w Krzesinach, po wejściu Polski do NATO, skutecznie zablokowało realizację tego szeroko zakrojonego projektu[5].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5.
  2. a b Alfred Kaniecki. Wykorzystanie i ochrona zasobów wodnych w dorzeczu Kopla. „Kronika Miasta Poznania”. nr 4/2009, s. 516, 518, 2009. Poznań: Wydawnictwo Miejskie Posnania. ISSN 0137-3552
  3. Poznań : atlas aglomeracji : skala 1:15 000 = Greater Poznań. Poznań: Pietruska & Partner - Wydawnictwo Produktów Kartografii Digitalnej, 2000, s. 44. ISBN 83-87157-03-1.
  4. Wody powierzchniowe Poznania. W: Ryszard Gołdyn, Barbara Jankowska, Piotr Kowalczak, Maria Pułyk, Elżbieta Tybiszewska, Janusz Wiśniewski: Środowisko naturalne miasta Poznania.. Cz. 1. Poznań: Urząd Miejski w Poznaniu, 1996, s. 48. ISBN 83-906665-0-3.
  5. Projekt - Miasto. Wspomnienia poznańskich architektów 1945-2005, HenrykH. Marcinkowski i inni, Poznań: Wydawnictwo Miejskie Posnania, 2013, s. 296-301, ISBN 978-83-7768-069-8, OCLC 871701842 .

Bibliografia | edytuj kod

  1. Poznań - atlas aglomeracji, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ​ISBN 978-83-7445-018-8

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Kopel" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy