Kopyczyńce


Na mapach: 49°06′N 25°54′E/49,100000 25,900000

Kopyczyńce w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Położenie na mapie województwo tarnopolskiego w 1939 r.

Kopyczyńce[2] (ukr. Копичинці) – miasto w obwodzie tarnopolskim Ukrainy, w rejonie husiatyńskim nad rzeczką Niczławą. W 1921 r. (spis) 8146 mieszkańców. Zamieszkane do 1944 r. głównie przez Polaków, Ukraińców i Żydów.

Znajduje się tu stacja kolejowa Kopyczyńce, węzeł linii TarnopolBiała Czortkowska i Husiatyn - Kopyczyńce.

Spis treści

Kalendarium | edytuj kod

Zabytki | edytuj kod

  • zamek, dwór - w Kopyczyńcach istniał warowny zamek, który oparł się najazdom Turków i Tatarów i przetrwał do XVIII w. W połowie XVIII w. na miejscu zamku wybudowano klasycystyczny dwór zwany pałacem[9], zniszczony podczas I wojny światowej[10].
  • kościół parafialny - znajduje się w mieście; autorem projektu mógł być Piotr Polejowski[11].

Urodzeni | edytuj kod

Pobliskie miejscowości | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2017 року. Державна служба статистики України. Київ, 2017. стор.65
  2. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. nr 69, poz. 104).
  3. Carte nouvelle des Royaumes de Galizie et Lodomerie avec le District de Bukowine, Augsburg po 1772
  4. Carte Generale de l'Atlas des Roiaumes Galicie et Lodomerie divisés en 19 Cercles avec la Buckowina, 1786
  5. „Czas” nr 243, Kraków 22. października 1862, str. 3.
  6. M.P. z 1925 r. nr 160, poz. 717
  7. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  8. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.95
  9. RomanR. Aftanazy RomanR., Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 7: Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995, s. 88-89, ISBN 83-04-04229-0, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość) .
  10. GrzegorzG. Rąkowski GrzegorzG., PawełP. Luboński PawełP., Podole. Przewodnik po Ukrainie Zachodniej. Część II, Pruszków: Rewasz, 2006, s. 190, ISBN 83-89188-46-5, OCLC 69287000 .
  11. Jerzy Kowalczyk, Świątynie i klasztory późnobarokowe w archidiecezji lwowskiej [w] Rocznik Historii Sztuki, 2003, Nr XXVIII, s. 206.
  12. Мефодий (Кудряков)
  13. Nekrolog w Gazecie Wrocławskiej, 24 II 2017, strona 12
  14. zobacz http://www.wasylkowce.kunicki.net.pl/

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Kopyczyńce" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy