Korniłowska Dywizja Uderzeniowa


Korniłowska Dywizja Uderzeniowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Ławr Korniłow

Korniłowska Dywizja Uderzeniowa (ros. Корниловская ударная дивизия) – jednostka wojskowa białych Rosjan podczas wojny domowej w Rosji

Spis treści

Geneza | edytuj kod

19 maja 1917 r. gen. Ławr G. Korniłow, dowodzący 8 Armią Frontu Południowo-Zachodniego, wydał rozkaz o sformowaniu spośród ochotników 1 Oddziału Uderzeniowego. Zadanie to otrzymał sztabskapitan Mitrofan O. Nieżencew. Na początku powstał pododdział karabinów maszynowych, a następnie pododdziały piechoty szturmowej. W poł. czerwca 1917 r. skompletowany oddział składał się z dwóch batalionów piechoty (ponad 1,8 tys. żołnierzy), trzech pododdziałów karabinów maszynowych (ok. 600 ludzi), sotni zwiadowców konnych złożonej z Kozaków dońskich, pododdziału zwiadowców pieszych złożonego z czeskich ochotników, plutonu sztandarowego, pododdziału łączności i moździerzy. 25 czerwca oddział rozpoczął swój szlak bojowy.

Korniłowski Pułk Uderzeniowy | edytuj kod

W wyniku napływu nowych ochotników rozkazem głównodowodzącego rosyjską armią z 11 sierpnia oddział został przekształcony w 4-batalionowy Korniłowski Pułk Uderzeniowy. 16 sierpnia wszyscy korniłowcy zostali odznaczeni Krzyżami Św. Jerzego. Rozkazem z 27 sierpnia została opracowana forma munduru żołnierzy pułku. Nosili oni ciemnozielone czapki z czarnym otokiem dookoła, zaś na mundurach czarno-czerwone pagony z literą К i białymi znakami oraz na rękawie – emblemat z trupią czaszką. Wkrótce przemianowano oddział na 1 Rosyjski Pułk Uderzeniowy, a 30 września na Słowiański Pułk Uderzeniowy z podporządkowaniem 1 Czesko-Słowackiej Dywizji Strzeleckiej Korpusu Czechosłowackiego. W okresie rewolucji bolszewickiej w październiku korniłowcy walczyli z bolszewikami w Kijowie.

Odtworzenie pułku | edytuj kod

W grudniu 1917 r. ok. 600 oficerów i żołnierzy pułku grupami przedostało się nad Don do Nowoczerkaska, gdzie zaczynały formować się oddziały do walki z bolszewikami, zorganizowane wkrótce w Armię Ochotniczą. Pod koniec grudnia został tam odtworzony pułk korniłowców pod nazwą Słowiański Korniłowski Pułk Uderzeniowy. Na jego czele ponownie stanął ppłk M. O. Nieżencew. W styczniu 1918 r. w rejonie Taganroga walczyła samodzielna kompania pułku, zluzowana 30 stycznia przez kompanię oficerską. W poł. lutego tego roku w wyniku reorganizacji Armii Ochotniczej do pułku korniłowskiego dołączono kompanię gieorgijewską i oddział oficerski płk. Simanowskiego. W ten sposób liczebność korniłowców osiągnęła ponad 1,2 tys. żołnierzy. Trzecią część stanowili oficerowie. W poł. marca, otoczony z 3 stron przez wojska bolszewickie, pułk odbył wraz z częścią sił Armii Ochotniczej 80-dniowy tzw. 1 Kubański (Lodowy) Marsz. Wchodził wówczas w skład 2 Brygady Piechoty, biorąc udział 30-31 marca w nieudanym ataku na Jekaterynodar. Na pocz. czerwca został przeniesiony do 2 Dywizji Piechoty. W lipcu sformowano 2 Korniłowski Pułk Uderzeniowy (w jego skład weszli m.in. wzięci do niewoli machnowcy), liczący ok. 2,6 tys. żołnierzy i 85 karabinów maszynowych, zaś w sierpniu w Charkowie – 3 Korniłowski Pułk Uderzeniowy. Z wszystkich pułków korniłowskich stworzono Korniłowską Brygadę Uderzeniową. W grudniu w Azowie powstał jeszcze 4 Korniłowski Pułk Uderzeniowy, który pod koniec lutego 1920 r. na Kubaniu został prawie całkowicie zniszczony i już nie odbudowany.

Korniłowska Dywizja Uderzeniowa | edytuj kod

W poł. października 1918 r. utworzono Korniłowską Dywizję Uderzeniową. 10 listopada sformowano Korniłowską Brygadę Artyleryjską. W ciągu 4 pierwszych miesięcy 1919 r. walczyły one w składzie 1 Dywizji Piechoty z przeważającymi siłami bolszewickimi nad Donem, ponosząc duże straty. Latem tego roku weszły w skład I Korpusu Armijnego Armii Ochotniczej pod dowództwem gen. Aleksandra P. Kutiepowa. Dywizja korniłowska liczyła wówczas ok. 2,9 tys. żołnierzy i 120 karabinów maszynowych. Korniłowcy uczestniczyli latem i jesienią w ofensywie białych na Moskwę, zajmując 1 października Orzeł. Konnym podjazdom udało się dojść do Mceńska. W ostatnim okresie wojny oddziały korniłowców walczyły na Krymie, ponosząc coraz większe straty. Liczyły wówczas ok. 1,8 tys. ludzi.

Epilog | edytuj kod

W czasie całej wojny domowej korniłowcy ponieśli bardzo wysokie straty, wynoszące ponad 13,5 tys. zabitych i ponad 34 tys. rannych. Po ewakuacji do tureckiego Gallipoli w poł. listopada 1920 r., z korniłowców utworzono tam Korniłowski Pułk Uderzeniowy i Korniłowski Dywizjon Artyleryjski. 27 listopada 1921 r. zostały one przeniesione do Bułgarii, gdzie istniały w kadrowym kształcie do lat 30. W poł. lat 20. liczyły one 1135 żołnierzy, w tym 738 oficerów.

Na cmentarzu prawosławnym w Sainte-Geneviève-des-Bois pod Paryżem jest nagrobek upamiętniający zmarłych żołnierzy oddziałów korniłowskich.

Dowódcy | edytuj kod

Struktura organizacyjna | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • Siergiej W. Wołkow, Белое движение. Энциклопедия гражданской войны, 2003
Na podstawie artykułu: "Korniłowska Dywizja Uderzeniowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy