Królestwo Włoch (1805–1815)


Królestwo Włoch (1805–1814) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Królestwo Włoch (1805–1815)) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Królestwo Włoch (wł. Regno d'Italia[1]) – państwo położone w północno-środkowej części Półwyspu Apenińskiego, utworzone w 1805 roku przez Napoleona Bonapartego w miejsce założonej trzy lata wcześniej Republiki Włoskiej. Napoleon koronował się przy tym na króla tego państwa, zaś swoim zastępcą (wicekrólem) uczynił Eugeniusza de Beauharnais[1].

Państwo początkowo obejmowało tereny, z których składała się Republika Włoska, po czym w 1806 roku jego terytorium zostało rozszerzone o Wenecję Euganejską, w 1808 roku o Marche, zaś w 1810 roku - o Górną Adygę. W szczytowym momencie zajmowało obszar o powierzchni 84 tysięcy km² i było zamieszkiwane przez 6,7 miliona ludzi[1]. Przestało istnieć w 1814 roku wraz z abdykacją Napoleona Bonapartego we Francji[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d M. Broers, P. Hicks, A. Guimera: The Napoleonic Empire and the New European Political Culture (wł.). W: The Napoleonic Kingdom of Italy: State Administration [on-line]. books.google.pl. [dostęp 2019-07-01].
Na podstawie artykułu: "Królestwo Włoch (1805–1815)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy