Krańcowa skłonność do konsumpcji


Krańcowa skłonność do konsumpcji w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Krańcowa skłonność do konsumpcji (ang. marginal propensity to consume) – parametr opisujący, jaką część przyrostu dochodu do dyspozycji gospodarstwo domowe jest skłonne przeznaczyć na zwiększenie konsumpcji.

Przykładowo, jeżeli KSK wynosi 0,75, wzrost dochodu do dyspozycji gospodarstwa domowego o 10 zł spowoduje zwiększenie konsumpcji w tym gospodarstwie o 7,50 zł (pozostałe 2,5 zł zasili oszczędności). Krańcowa skłonność do konsumpcji oraz krańcowa skłonność do oszczędzania (KSO) przyjmują wartości z zakresu <0,1>, a ich suma zawsze równa jest jedności:

KSK + KSO = 1. {\displaystyle {\text{KSK}}+{\text{KSO}}=1.}

Spis treści

Formuła matematyczna | edytuj kod

Krańcową skłonność do konsumpcji oblicza się za pomocą następującej formuły:

KSK = Δ C Δ Y d , {\displaystyle {\text{KSK}}={\frac {\Delta C}{\Delta Y_{d}}},}

gdzie:

C {\displaystyle C} – konsumpcja, Y d {\displaystyle Y_{d}} – dochód do dyspozycji.

KSK z dochodu rozporządzalnego i narodowego | edytuj kod

Ekonomiści rozgraniczają krańcową skłonność do konsumpcji z dochodu do dyspozycji (KSK) i krańcową skłonność do konsumpcji z dochodu narodowego (KSK’), przy czym zachodzi relacja:

KSK = KSK ( 1 t ) , {\displaystyle {\text{KSK}}'={\text{KSK}}(1-t),}

gdzie:

t {\displaystyle t} – stopa podatkowa netto.

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • Hall R.E, Taylor J.B., Makroekonomia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004.
  • B. Czarny, R. Rapacki, Podstawy ekonomii, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 2002.
Na podstawie artykułu: "Krańcowa skłonność do konsumpcji" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy