Krajowa Rada Prokuratury


Na mapach: 52°13′08,80″N 20°58′37,04″E/52,219111 20,976956

Krajowa Rada Prokuratury w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Krajowa Rada Prokuratury (KRP) – dawny organ władzy państwowej utworzony w ramach reformy prokuratury w Polsce, wprowadzonej w życie z dniem 31 marca 2010, która rozdzieliła stanowiska ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego RP. KRP była w swojej konstrukcji wzorowana na Krajowej Radzie Sądownictwa (KRS) i spełniała wobec prokuratorów zadania zbliżone do tych, jakie KRS wypełnia względem sędziów. W przeciwieństwie do KRS nie była jednak organem konstytucyjnym, a podstawę prawną do jej działania stanowiła ustawa o prokuraturze.

Zasadniczym celem powołania KRP było zwiększenie stopnia autonomii i niezależności prokuratorów, w szczególności względem władzy wykonawczej, a także poddanie kontroli działalności apolitycznego prokuratora generalnego.

Spis treści

Kompetencje | edytuj kod

Do zadań i kompetencji Krajowej Rady Prokuratury należało:

  • stanie na straży niezależności prokuratorów
  • opiniowanie projektów aktów normatywnych (ustaw, rozporządzeń) dotyczących prokuratury
  • zapoznawanie się z informacjami prokuratura generalnego o pracy prokuratury i opiniowanie ich
  • składanie wniosku do prezydenta RP o odwołanie prokuratora generalnego (w przypadkach określonych w ustawie)
  • opiniowanie wniosku o odwołanie prokuratora generalnego z inicjatywy premiera
  • stawianie prokuratora generalnego w stan oskarżenia przed sądem dyscyplinarnym
  • rozpatrywanie sprawozdań rzecznika dyscyplinarnego przy prokuratorze generalnym
  • ocena kandydatur na stanowiska w prokuraturze i przedstawianie prokuratorowi generalnemu opinii w tym zakresie
  • rozpatrywanie wniosków prokuratora generalnego o odwołanie prokuratora apelacyjnego, okręgowego, rejonowego lub ich zastępców przed upływem kadencji
  • opiniowanie wniosków prokuratorów o pozostanie w stanie czynnym pomimo osiągnięcia wieku emerytalnego (65 lat)
  • opiniowanie wniosków prokuratorów w stanie spoczynku o powrót do czynnej pracy
  • opiniowanie zasad oceny asesorów prokuratorskich
  • zajmowanie stanowiska we wszelkich sprawach dotyczących prokuratury, o których zaopiniowanie zwróci się prezydent RP, inne organy władzy publicznej lub kolegialne organy prokuratury
  • uchwalanie zasad etyki prokuratorskiej i nadzorowanie ich przestrzegania
  • opiniowanie projektów zarządzeń i wytycznych, które zamierza wydać prokurator generalny
  • wydawanie opinii na temat stanu kadr prokuratury i kwestii szkolenia prokuratorów oraz asesorów i aplikantów prokuratorskich
  • opiniowanie okresowych ocen realizacji zadań prokuratory
  • opiniowanie kandydatów na dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury (KSSP)
  • powoływanie trzech członków Rady Programowej KSSP
  • ustalanie liczebności prokuratorskich sądów dyscyplinarnych.

Skład | edytuj kod

Sposób wyłaniania | edytuj kod

Wybory do Krajowej Rady Prokuratury w Senacie RP (2011)

Członków KRP powoływały:

  1. zgromadzenia prokuratorów prokuratur apelacyjnych – 11 członków (po jednym z każdej apelacji)
  2. zebranie prokuratorów Naczelnej Prokuratury Wojskowej – 1 członek
  3. zebranie prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej – 1 członek
  4. zebranie prokuratorów Prokuratury Generalnej – 3 członków
  5. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej – 4 członków
  6. Senat Rzeczypospolitej Polskiej – 2 członków
  7. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej – 1 członek.

Ponadto w KRP z urzędu zasiadali:

  • prokurator generalny RP
  • minister sprawiedliwości RP.

Członkowie wybrani z grona prokuratorów pełnili swój urząd przez czteroletnią kadencję, z możliwością jednej reelekcji. Posłowie i senatorowie byli wybierani na cały okres trwania swojej kadencji parlamentarnej. Prezydent RP mógł w dowolnej chwili zmienić reprezentującą go w KRP osobę.

Przewodniczący | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Krajowa Rada Prokuratury" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy