Krajowy System Informacji o Terenie


Krajowy System Informacji o Terenie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Krajowy System Informacji o Terenie – zakładany jest i prowadzony przez Głównego Geodetę Kraju dla obszaru całego kraju, a na szczeblach województwa i powiatu, przez marszałka województwa i starostę. Dla tych obszarów zakłada się bazy danych zawierające stosowne dane, bazy metadanych obejmujące istniejące bazy danych systemów już istniejących, a także inne dane związane ze statusem prawnym systemu.

Szczegółowe zasady oraz tryb założenia i prowadzenia krajowego systemu reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 12 lipca 2001[1].

Główny Geodeta Kraju ma dostęp do baz danych w województwie i powiecie, a wojewoda do baz danych organów administracji samorządowej. Dane do KSIT-u opracowuje się na podstawie przepisów określających standardy techniczne dotyczące geodezji i kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie.

System informacji o terenie zawiera dane obligatoryjne dotyczące:

System informacji może być także uzupełniany o dane fakultatywne umożliwiające użytkownikowi tworzenie własnych baz danych. Prawo własności tworzonych zasobów informacyjnych przysługuje organom administracji rządowej i samorządowej.

Prowadzenie systemu polega na:

  • tworzeniu zasobu informacyjnego systemu,
  • kontroli danych,
  • analizie danych,
  • integracji danych,
  • aktualizacji danych,
  • administrowaniu zasobem informacyjnym,
  • udostępnianiu danych.

Przypisy | edytuj kod

  1. Dz.U. z 2001 r. nr 80, poz. 866

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Krajowy System Informacji o Terenie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy