Krytonos białogardły


Krytonos białogardły w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Krytonos białogardły (Scelorchilus albicollis) – gatunek małego ptaka z rodziny krytonosowatych. Występuje endemicznie w północnym i centralnym Chile. Niezagrożony wyginięciem.

Spis treści

Taksonomia | edytuj kod

Gatunek opisał po raz pierwszy Heinrich von Kittlitz w roku 1830 pod nazwą Pteroptochos albicollis. Holotyp pochodził z Valparaíso. Wyróżnia się dwa podgatunki[3].

Morfologia | edytuj kod

Długość ciała wynosi 19 cm[3]. Pozostałe wymiary przedstawia tabelka (mm)[4]:

U osobników dorosłych czoło winnocynamonowe, przechodzące na reszcie wierzchu ciała w szarobrązowe. Widoczna biała brew. Kantarek i pokrywy uszne czarniawe. Kuper brązowawy, niekiedy delikatnie czarno paskowany (możliwe, że tyczy się to osobników młodych). Skrzydła brązowe, pokrywy skrzydłowe na końcu posiadają czarno-białą plamkę. Spód ciała białawy, na brzuchu jasnocynamonowy. Gardło bez wzorów, zaś reszta spodu ciała, boki szyi i ciała pokrywają brązowe pasy. Najszersze są na bokach i w okolicach kloaki. Tęczówka brązowa, dziób czarny, szarawy u nasady, nogi i stopy czarne. Osobniki młodociane pokryte paskami. Podgatunek atacamae wyróżnia jaśniejsze upierzenie bez barwy brązowej z wierzchu oraz krótszy dziób[3].

Zasięg występowania | edytuj kod

Wyróżnia się następujące podgatunki[5]:

  • S. a. atacamae Hellmayr, 1924 – północne Chile w południowo-zachodnim regionie Antofagasta po pustynię Atakama i Curicó
  • S. a. albicollis (Kittlitz, 1830) – centralne Chile od południowego Coquimbo po Curicó

Środowisko życia stanowią gęste formacje roślinne typu matorral. Spotykany od poziomu morza po 1600 m n.p.m.[3]

Behawior | edytuj kod

Pieśń stanowi trwająca około 2,5 sekundy seria 9-10 dźwięków ooer o częstotliwości początkowo 0,7 kHz, potem 0,6-10,8 kHz. Głos donośny, niekiedy serie trwają krócej lub pierwszy dźwięk najwyższy. Zwykle przebywa na ziemi, choć śpiewa z niskiej gałęzi. Zawołanie stanowi ostre, krótkie, podobne do świńskiego charknięcie. Pożywienie stanowią stawonogi, żeruje ukryty w gęstej roślinności.

Lęgi | edytuj kod

Okres składania jaj przypada na wrzesień i październik. Gniazdo stanowi otwarty kubeczek z miękkiej trawy, umieszczony w zagłębieniu długiego na 1-2 m tunelu w ziemi. Niekiedy wykopuje własny tunel, lecz zwykle używa nory utworzonej przez koszatniczkę pospolitą (Octodon degus). Zniesienie liczy 2-3 jaja, u podgatunku nominatywnego mają wymiary około 27,3 na 20 mm, zaś u atacamae 27,2 na 22 mm. Oba ptaki z pary wysiadują jaja i opiekują się młodymi, lecz szczegóły pozostają nieznane[3].

Status zagrożenia | edytuj kod

Przez IUCN gatunek klasyfikowany jest jako najmniejszej troski (LC, Least Concern). Występuje w obszarze Endemic Bird Area oznaczonym jako Central Chile. Z obszarów chronionych spotykany jest w jednym, jest to Park Narodowy La Campana oraz prawdopodobnie również w PN Bosque de Fray Jorge[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Scelorchilus albicollis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. BirdLife International 2012, Scelorchilus albicollis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2014.3 [dostęp 2015-03-15]  (ang.).
  3. a b c d e f del Hoyo, J.; Elliot, A. & Christie, D.A.: Handbook of the Birds of the World. T. 8. Broadbills to Tapaculos. Lynx Edicions, 2003, s. 766. ISBN 84-87334-50-4.
  4. Charles E. Hellmayr: The birds of Chile. Chicago: Field Museum of Natural History, 1932, s. 221.
  5. Frank Gill, David Donsker (red.): Antthrushes, antpittas, gnateaters, tapaculos & crescentchests (ang.). IOC World Bird List: Version 5.1. [dostęp 2015-03-15].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Krytonos białogardły" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy