Krzysztof Kiersznowski


Krzysztof Kiersznowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Krzysztof Kiersznowski (ur. 26 listopada 1950 w Warszawie) – polski aktor filmowy, telewizyjny i teatralny.

Wystąpił w filmach takich jak Vabank (1981), Wakacje z Madonną (1983), Vabank II, czyli riposta (1984), Kiler (1997), Kiler-ów 2-óch (1999), Cześć Tereska (2001) i Statyści (2006), Chwila nieuwagi, czyli drugi sztos (2011), a także w serialach: Samo życie, Twarzą w twarz, Barwy szczęścia i Blondynka.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wczesne lata | edytuj kod

Urodził się i dorastał w Warszawie[1]. Pasją do aktorstwa zaraziła go matka, Wanda, która pracowała jako referent w wydziale spraw lokalowych Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy i wydziale kultury Stołecznej Rady Narodowej[2], a w czasie II wojny światowej z narażeniem życia nosiła meldunki do majora Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”[1]. Jego ojciec, Leopold Kiersznowski[1], był żołnierzem AK, dostał awans na stopień majora i order Virtuti Militari za udział w Powstaniu warszawskim, a po wojnie trafił na kilka miesięcy do więzienia[3]. Jego dziadek ze strony matki, Napoleon Banaszewski[1], przedwojenny oficer z Wileńszczyzny, Sybirak, pochodził z Wilna, po wojnie znalazł pracę jako bileter w kinie „Świt”, dzięki czemu Kiersznowski chodził na wszystkie projekcje filmów, a potem także do Teatru Współczesnego[3]. Kiedy jego rodzice rozwiedli się, Kiersznowski został pod opieką matki, a ojca widywał sporadycznie[1]. Dopiero po latach, gdy sam założył rodzinę naprawił relacje z ojcem[1]. W latach 1957–1964 uczęszczał do warszawskiej Szkoły Podstawowej nr 48 im. Adama Próchnika[4]. Do szesnastego roku życia bywał agresywny, dużo czasu spędzał na ulicy w środowisku, które nie stroniło od alkoholu, używek i nieodpowiedzialnych zabaw, powtarzał ostatnią klasę liceum[5]. Jego podejście do życia zmieniła ówczesna przyjaciółka[6]. W 1968, po maturze próbnej, zgłosił się do wojska[2], a po odbyciu służby zdał maturę. Jako nastolatek zmagał się z jąkaniem[5]. Chodził więc do logopedy, z tą dolegliwością pomógł mu też sąsiad, Andrzej Krasicki, ówczesny dyrektor Teatru Polskiego, który zlecił mu ćwiczenia[6]. Kiersznowski zdał za pierwszym razem na Wydział Aktorski PWSFTviT w Łodzi[6]. Ukończył studia w 1977, a rok później uzyskał dyplom[2].

Kariera | edytuj kod

W wieku dwudziestu sześciu lat trafił do filmu Andrzeja Wajdy Człowiek z marmuru (1976), gdzie jako towarzysz wręczał kwiaty i gratulował Birkutowi rekordu. W 1976 zadebiutował na scenie Ośrodka Kultury Teatralnej Teatru Ochoty w roli naczelnika w przedstawieniu Jana Pawła Gawlika Egzamin. W 1978 został dostrzeżony na XIX Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych we Wrocławiu i otrzymał wyróżnienie za rolę prokuratora w sztuce Krzywa płaska[2] Jana Szymańskiego w reżyserii Jana Machulskiego w warszawskim Teatrze Ochoty, z którym był związany w latach 1977–1980 i 1989–1990. Występował także w teatrach warszawskich: Studio (1979–1987), Sceny Prezentacje (1980–1981), Komedia (1999, 2011), Rampa (2003), Rozmaitości (2006), „Polonia” (2008, 2016), Capitol (2014), tm (2016), IMKA i Kamienica (2020)[7] oraz Teatrze Polskim w Bydgoszczy (1988–1989), Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze (2006), Teatrze im. Adama Mickiewicza w Częstochowie (2007) i Teatrze Nowym w Łodzi (2010).

Stał się rozpoznawalny dzięki drugoplanowym rolom filmowym w produkcjach Juliusza Machulskiego: jako gangster nieudacznik „Nuta”, brat „Moksa” (Jacek Chmielnik) w Vabanku (1981) i Vabanku II (1984), gangster „Wąski” w Kilerze (1997) i Kiler-ach 2-óch (1999), porucznik Tarkowski, oficer Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Superprodukcji (2002) oraz ślusarz w Ile waży koń trojański? (2008). Kreacja ojca Tereski w dramacie psychologicznym Roberta Glińskiego Cześć Tereska (2001) przyniosła mu Polską Nagrodę Filmową Orła 2002. Wystąpił też w dramacie historycznym Volkera Schlöndorffa Strajk (2006) i Ballada o Piotrowskim (2007) w roli tytułowej życiowego nieudacznika. Za drugoplanową rolę Edwarda Gralewskiego w komedii Michała Kwiecińskiego Statyści (2006) zdobył nagrodę na 31. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i Orła 2007.

W 2007 przyjął rolę Stefana Górki, ojca Kasi (Katarzyna Glinka) w serialu TVP2 Barwy szczęścia. W serialu TVN Twarzą w twarz (2007) zagrał podinspektora Janusza Wnuka, który prowadzi śledztwo w sprawie śmierci policjanta[8].

Życie prywatne | edytuj kod

Był żonaty z Francuzką Martin, która pracowała w dyplomacji. Mają dwoje dzieci – syna Maksa (ur. 1978), asystenta na wydziale prawa, i córkę Katarzynę (ur. 1984), która ukończyła architekturę wnętrz.

25 lipca 2018 na rondzie w centrum Warszawy przeżył wypadek drogowy. Jego samochód po uderzeniu innego pojazdu został doszczętnie zniszczony[6].

Filmografia | edytuj kod

Teledyski | edytuj kod

Nagrody | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f „Moi rodzice nie umieli być razem” (pol.). Interia.pl. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  2. a b c d erbe (2013-12-28): „Moja twarz faktycznie jest jakaś bandycka” (pol.). „Gazeta Olsztyńska”. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  3. a b Krzysztof Kiersznowski: Spełnił marzenie mamy (pol.). „Styl”. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  4. Szkoła Podstawowa nr 48 (Klasa A 1957–1964) (pol.). nk.pl. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  5. a b Gwiazdor „Barw szczęścia” jąkał się i powtarzał klasę (pol.). „Super Express”. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  6. a b c d Gabriela Czernecka (2019-01-05): Mocne wyznanie Krzysztofa Kiersznowskiego: „Mogłem skończyć w więzieniu” (pol.). „Viva!”. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  7. Krzysztof Kiersznowski (pol.). Teatr Kamienica. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  8. Policja rodzi się na naszych oczach (pol.). policja.pl. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-13)].
  9. Monika Ordowska w ramionach Krzysztofa Kiersznowskiego (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-19)].
  10. Sławomir – „Megiera” (pol.). Onet.pl. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-17)].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Krzysztof Kiersznowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy