Ksawery Floryanowicz


Ksawery Floryanowicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ksawery Floryanowicz (ur. 14 stycznia 1898 w Nicei we Francji, zm. 12 października 1984 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Grób gen. Ksawerego Floryanowicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W drużynach Sokoła przeszedł szkolenie i w 1914 jako ochotnik zgłosił się do Pułku Dragonów rosyjskich[1]. Podchorąży w rosyjskiej Oficerskiej Szkole Artylerii w 1917 i w tym samym roku wstąpił do Korpusu Dowbora Muśnickiego, początkowo w 3 pułku ułanów, a następnie w 2 baterii 1 dywizjonu artylerii konnej[1]. Walczył w obronie Lwowa i na Froncie Południowym jako dowódca zwiadu i adiutant 1 dak. Ukończył w latach 1921–1922 kurs dowódców szwadronów w Toruniu i w Rembertowie kurs dowódców baterii[1]. Otrzymał dowództwo baterii w 1922, a w 1926 po skończeniu kursu kwatermistrzowskiego został w 2 Dywizji Kawalerii oficerem sztabu.

Z dniem 5 stycznia 1931 został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego. Z dniem 1 listopada 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przydzielony do dowództwa 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach na stanowisko pierwszego oficera sztabu[2]. W 1934 został przydzielony do składu osobowego inspektora armii generała dywizji Mieczysława Norwid-Neugebauera z siedzibą w Toruniu[3]. W 1938 został skierowany na praktykę liniową na stanowisku dowódcy I dywizjonu w 26 pułku artylerii lekkiej w Skierniewicach[1][4]. Po zakończeniu praktyki ponownie w Inspektoracie Armii w Toruniu.

W czasie kampanii wrześniowej dowodził Legią Oficerską i Podoficerską w oblężonej Warszawie. Dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał do 1945[1], a następnie zgłosił się do ludowego Wojska Polskiego, gdzie został szefem Wydziału Organizacyjnego, później szefem sztabu Dowództwa Okręgu Wojskowego Nr II[1]. Od września 1946 do maja 1947 dowódca 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii. W 1947 zastępca szefa Departamentu Piechoty i Kawalerii MON[1]. Komendant Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie od października 1947 do lipca 1948, a do października 1950 szef sztabu Dowództwa Okręgu Pomorze. Będąc w dyspozycji MON został aresztowany, a następnie w 1956 roku zwolniony i przeniesiony w stan spoczynku[1]. W tym samym roku został mianowany zastępcą dyrektora Państwowych Torów Wyścigów Konnych.

Na emeryturę przeszedł w 1968, a od 1981 był przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego Budowy Pomnika Jazdy Polskiej. Zmarł 12 października 1984 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B4-7-3)[5].

Awanse | edytuj kod

  • podporucznik – 1919
  • kapitan – 3 maja 1926 ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 124. lokatą w korpusie oficerów artylerii
  • major – 27 czerwca 1935 ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 33. lokatą w korpusie oficerów artylerii[6][7]
  • pułkownik – luty 1945
  • generał brygady – 1947

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h Leżeński i Kukawski 1991 ↓, s. 125.
  2. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 191, 800.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.
  4. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 743.
  5. Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [dostęp 2019-11-14]  (pol.).
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 71.
  7. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 163.
  8. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 105
  9. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 595.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ksawery Floryanowicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy