Księżniczka wspaniała


Księżniczka wspaniała w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Księżniczka wspaniała[4] (Polytelis alexandrae) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae). Występuje w środkowej i zachodniej Australii w głębi lądu[2][5]. Prowadzi koczowniczy tryb życia[6]. Dość często hodowany jako ptak wolierowy[5].

Spis treści

Systematyka | edytuj kod

Tę papugę odkrył w roku 1862 Frederik Waterhouse[7]. John Gould, autor pierwszego opisu naukowego, nazwał ten gatunek papugi na cześć Aleksandry – córki króla duńskiego. Ponieważ została ona później księżną Walii, ptak ten nazywany jest też także „Księżniczką Walii”[8].

Nie wyróżnia się podgatunków[2][9].

Charakterystyka | edytuj kod

Morfologia | edytuj kod

Wygląd zewnętrzny: obie płcie ubarwione jednakowo. Upierzenie samca: wierzch głowy jest jasnoniebieski, na grzbiecie przeważa delikatna, oliwkowozielona barwa, pokrywy skrzydeł jasnoniebieskie, broda i gardło różowe, ogon bardzo długi, niebieskozielony. Upierzenie samicy: trochę mniej żywe kolory niż jaskrawo ubarwiony samiec.

Rozmiary:

  • długość ciała: ok. 45 cm
  • masa ciała: ok. 120 g

Głos | edytuj kod

Papuga ta jest najczęściej cichym ptakiem. Jednak gdy odzywa się, jej śpiew jest ostry i niemelodyjny. Podczas długich przelotów papugi te nawołują się za pomocą przeciągłych dźwięków przypominających „krrr”.

Występowanie | edytuj kod

Środowisko | edytuj kod

Zamieszkuje otwarte, piaszczyste tereny Australii, często oddalone od źródeł wody. Z reguły przebywa w gąszczu akacjowym lub w pobliżu eukaliptusów.

Zasięg występowania | edytuj kod

Wewnątrz lądu na zachodzie i w centrum Australii.

Pożywienie | edytuj kod

Owady, owoce, kwiaty, jagody, nasiona traw, zielone rośliny i nasiona akacji.

Przy żerowaniu zachowuje się bardzo cicho. Umie bardzo szybko i zręcznie biegać po ziemi. Przypuszcza się, że ptaki przenoszą się zawsze w takie regiony, gdzie znajdą odpowiednie pożywienie. Dzięki temu przez cały rok mają zapewnione jedzenie.

Tryb życia i zachowanie | edytuj kod

Najczęściej żyje w parach lub małych stadach. Prowadzi wędrowny tryb życia, przenosi się w poszukiwaniu pożywienia. Na wolności zachowują się bardzo ufnie i pozwala się człowiekowi znacznie zbliżyć. Wystraszone odlatują na niewielką odległość i znowu przysiadają na drzewie.

Rozród | edytuj kod

Sezon lęgowy trwa od września do grudnia[6], a nawet stycznia[5].

Toki: zachowania godowe u tej papugi są takie same jak u innych gatunków rodzaju Polytelis. U samców widoczne jest np. wyraźne poszerzenie źrenic. Samiec bezustannie się kłania, kiwa głową w górę i w dół oraz unosi kilka piórek na głowie, tworząc mały czubek. W porze lęgowej samce zachowują się bardzo agresywnie wobec swych partnerek.

Gniazdo: w dziuplach lub szczelinach dużych drzew, głównie eukaliptusa. Nie budują specjalnego gniazda, ale składają jaja w miękkim, próchniejącym drewnie; często kilka małych grupek lub pojedynczych par łączy się w większą kolonię i gniazduje wspólnie na tym samym drzewie.

Jaja: 4–6 białych jaj – są tak dobrze ukryte, że nie muszą mieć barw ochronnych.

Wysiadywanie: samiczka wysiaduje jaja przez około 21 dni.

Pisklęta: rozwijają się przez 2–3 miesiące. Kiedy już potrafią latać, opuszczają terytorium i nie powracają już do niego.

Status, zagrożenie i ochrona | edytuj kod

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2000 roku uznaje księżniczkę wspaniałą za gatunek bliski zagrożenia (NT – near threatened); wcześniej (od 1994 roku) miała ona status gatunku narażonego na wyginięcie (VU – vulnerable). Liczebność populacji na wolności szacuje się na około 5 tysięcy dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznaje się za stabilny[3].

Papuga ta jest objęta całkowitą ochroną. Papugi te są stosunkowo nieliczne, dlatego nie mają większego znaczenia dla profesjonalnych łowców ptaków. Czasami chwytają je tubylcy dla swych potrzeb, oraz kłusownicy – na handel.

Hodowla | edytuj kod

Papużki te są lubiane przez wielu hodowców, ponieważ w niewoli dobrze się czują i łatwo rozmnażają. Najlepiej trzymać je w dużych wolierach.

Przypisy | edytuj kod

  1. Polytelis alexandrae, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online]  (ang.).
  2. a b c Princess Parrot (Polytelis alexandrae) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-23)].
  3. a b Polytelis alexandrae, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online]  (ang.).
  4. Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Psittaculinae Vigors, 1825 - papugi wschodnie (Wersja: 2020-07-29). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-10-02].
  5. a b c Princess Parrot (Polytelis alexandrae) (ang.). W: Parrot Encyclopedia [on-line]. World Parrot Trust. [dostęp 2020-10-02].
  6. a b Bauer, C.: Polytelis alexandrae (ang.). W: Animal Diversity Web [on-line]. 2003. [dostęp 2020-10-02].
  7. Darrell N. Kraehenbuehl: Frederick George Waterhouse (1815-1898) (ang.). W: Australian Dictionary of Biography [on-line]. adb.anu.edu.au. [dostęp 2012-10-03].
  8. Księżniczka Walii (łać. Polytelis alexandrae). W: Portal hodowców ptaków ozdobnych www.ptakiozdobne.pl [on-line]. [dostęp 2020-10-02].
  9. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Parrots, cockatoos (ang.). IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-10-02].

Bibliografia | edytuj kod

  • Don Tapscott, Anthony Williams: Encyklopedia zwierząt od A do Z. Warszawa: Portfolio Hardcover, 1999. ISBN 83-908277-3-5.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Identyfikatory zewnętrzne (takson):
Na podstawie artykułu: "Księżniczka wspaniała" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy