Księstwo bełskie


Księstwo bełskie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Księstwo bełskie (ukr. Белзьке князівство) – staroruskie udzielne księstwo powstałe w 1170 roku wskutek feudalnego rozdrobnienia Rusi, lenno Królestwa Polskiego od roku 1366.

Położenie geograficzne | edytuj kod

Księstwo położone było w górnym dorzeczu rzeki Bug, który już przy grodzie Wołyń umożliwiał żeglugę[1].

Terytorium sąsiadowało:

Historia | edytuj kod

Teren w przewadze znajdował się na obszarze tzw. Grodów Czerwieńskich. Obszar peryferyjny względem stołecznego dla Rurykowiczów Kijowa i podbity przez nich dopiero u schyłku X wieku, czyli późno w chronologii ich podbojów; z tego powodu teren ten nieustannie był areną styku i mieszania się kultur łacińskiej i greckiej.

W 1240 roku zostało zniszczone przez Tatarów. Początkowo istniało w wasalnej zależności od księstwa włodzimierskiego. Po klęsce Aleksandra Wsiewołodowicza i zdobyciu księstwa w 1234 przez Daniela Halickiego, w latach 1234–1340 księstwo było zależne od księstwa halicko-wołyńskiego, po śmierci Bolesława Trojdenowicza (w 1340) w latach 1340–1377 przeszło pod Jerzego Narymuntowicza i do zależności od Wielkiego Księstwa Litewskiego, w 1378 podporządkowane Węgrom, przekazane w r. 1387 księciu halickiemu Ściborowi ze Ściborzyc[2], zdobyte przez Jadwigę, ale w 1388 przekazane Księstwu Mazowieckiemu (Siemowitowi IV przez Jagiełłę), a po śmierci Władysława II płockiego włączone do Polski w 1462 jako województwo bełskie.

Przypisy | edytuj kod

  1. Jerzy Tadeusz Stecki. Wołyń pod względem statystycznym, historycznym i archeologicznym, Tom 2, s. 16. Zakład Nar. im. Ossolińskich, 1864.
  2. Dvořáková, Daniela. Rytier a jeho kráľ. Stibor zo Stiboríc a Žigmund Lucemburský. Budmerice, Vydavatel’stvo Rak 2003, ​ISBN 978-80-85501-25-4​.
Na podstawie artykułu: "Księstwo bełskie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy