Kulikowscy herbu Drogomir


Kulikowscy herbu Drogomir w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Herb Kulikowskich

Kulikowscy herbu Drogomir[1] (także Kulikowscy Szaciłowie, Szaciło-Kulikowscy) – ród średniozamożnej szlachty wywodzącej się z bojarstwa litewskiego[2] i mającej swoje gniazdo rodowe w dobrach Kulikówka Szaciły (Kulikówka Szlachecka, Szaciły) w dzisiejszym w województwie podlaskim.

Pierwszym historycznie potwierdzonym przedstawicielem rodu jest Bohdan Szaciło - bojar żmudzki żyjący prawdopodobnie w latach 1492–1564, który 30 maja 1517 roku otrzymał od starosty knyszyńskiego i krajczego litewskiego Jana Radziwiłła nadanie 10 włók na prawie żołnierskim w parafii Dobrzyniewo[3][4][5] Nadanie to zostało potwierdzone przez Zygmunta I Starego i konfirmowane przez Zygmunta Augusta w 1562 r.[3][6] Marcin, Łukasz, Feliks, Mikołaj i Jakub, synowie Bohdana złożyli przysięgę na wierność Koronie po zawarciu Unii Lubelskiej w 1569 roku[7]. Marcin Szaciło Kulikowski, syn Bohdana został uwzględniony w rejestrze poborowym województwa podlaskiego z 1580 roku, w którym płacił podatek z 13 włók szlacheckich (10 z Kulikówki Szacił, 2 z Dzianów oraz 1 z Chodorów), posiadał również w dzierżawie rocznej młyn[8].

Kulikowscy jako jeden z nielicznych polskich rodów szlacheckich pieczętowali się herbem Drogomir (inaczej: Borzym, Borzyma, Drogomier) należącym do grupy herbów nadanych przez Bolesława III Krzywoustego (1102-1138). Według Kaspra Niesieckiego, herb ten może pochodzić z Europy Zachodniej[9].

Członkowie rodu Kulikowskich do 1795 roku sprawowali urzędy ziemskie w województwach: sieradzkim, mazowieckim, podlaskim, bełskim, wołyńskim, kijowskim, czernichowskim, wileńskim, trockim i smoleńskim.

Przedstawiciele rodu | edytuj kod

Fragment wywodu szlachectwa Kulikowskich z guberni wileńskiej przedstawiający ręcznie malowany herb Drogomir. Rok 1804

Kulikowscy (Szaciłowie) od XVI wieku aktywnie uczestniczyli w życiu politycznym i społecznym Polski. Wśród ich zasłużonych przedstawicieli warto wymienić:

Ciekawostki | edytuj kod

  • Ród Kulikowskich używał również nazwiska Szaciło (Szaciłło). Dotyczy to zwłaszcza gałęzi rodu, która zamieszkiwała kijowszczyznę. Szaciło-Kulikowscy są notowani w niej od XVII wieku.
  • Według heraldyka Seweryna Uruskiego, herbu Drogomir używała również linia mołdawska Kulikowskich pochodząca od pułkownika wojsk kozackich Prokopa Kulikowskiego, który był przodkiem pułkownika Mikołaja Aleksandrowicza Kulikowskiego (1881–1958) będącego mężem Olgi – siostry ostatniego cara, Mikołaja II[11].

Przypisy | edytuj kod

  1. AdamA. Boniecki AdamA., Herbarz polski. Wiadomości historyczno-genealogiczne o rodach szlacheckich, 1899 .
  2. JanJ. Ciechanowicz JanJ., Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, s. 197. 
  3. a b JózefJ. Maroszek JózefJ., Pogranicze Litwy i Korony w planach króla Zygmunta Augusta: z historii dziejów realizacji myśli monarszej między Niemnem a Narwią, s. 277., 2000 .
  4. l, dobrzyniewo.pl, www.dobrzyniewo.pl [dostęp 2017-11-11]  (pol.).
  5. AleksanderA. Jabłonowski AleksanderA., Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym ; t. 6, cz. 3, 1910 .
  6. CAADR Moskwa, F. 389, op. 1 , nr 88, k. 125; AGAD Warszawa, APP, nr 19, s. 431. 
  7. S.S. Kutrzeba S.S., W.W. Semkowicz W.W., Akta Unji Polski z Litwą 1385-1791, s. 262., 1932 .
  8. AleksanderA. Jabłonowski AleksanderA., Dzieje Źródłowe t. 17, cz. 1, s. 117, 1908 .
  9. KasperK. Niesiecki KasperK., Herbarz Polski, wyd. J.N. Bobrowicz, 1839 .
  10. l, Mateusz Ignacy Kuligowski, www.ipsb.nina.gov.pl [dostęp 2017-11-11]  (pol.).
  11. SewerynS. Uruski SewerynS., Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, T. 8, 1911 .
Na podstawie artykułu: "Kulikowscy herbu Drogomir" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy