Kultura hamburska


Kultura hamburska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Ostrze hamburskie

Kultura hamburska – kultura archeologiczna paleolitu schyłkowego, która ok. 12 tys. lat temu, jako pierwsza wkroczyła na Niż Środkowoeuropejski.

Wydzielona na podstawie znalezisk na stanowisku Meiendorf(niem.) k.Hamburga[1]. Jej przedstawiciele prowadzili selektywne polowania na renifery przy użyciu łuku.

Do narzędzi kamiennych charakterystycznych dla tej kultury zaliczamy ostrza z zadziorami, które służyły jako groty strzał i oszczepów oraz przekłuwacze asymetryczne do obróbki kości i rogu. Na ziemiach polskich narzędzia kamienne kultury hamburskiej znajdujemy na Dolnym Śląsku i w Wielkopolsce. Największe stanowisko tej kultury na całym Niżu Środkowoeuropejskim odkryto w miejscowości Myszęcin w woj. lubuskim. Prace archeologiczne prowadził mgr Michał Sip z Fundacji Patrimonium z Poznania.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Michel Brézillon, Encyklopedia kultur pradziejowych, WAiF, Warszawa, 1981, ​ISBN 83-221-0143-0
Na podstawie artykułu: "Kultura hamburska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy