Kupiec, to jest Kstałt a podobieństwo Sądu Bożego ostatecznego


Kupiec, to jest Kstałt a podobieństwo Sądu Bożego ostatecznego w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kupiec, to jest Kstałt a podobieństwo Sądu Bożego ostatecznegodramat religijny Mikołaja Reja wydany w anonimowo Królewcu w 1549.

Dramat, pisany z pozycji protestanckich, ma charakter antykatolicki. Wzorowany jest na utworze Mercator seu Iudicium bawarskiego luteranina Thomasa Naogeorga (Kirchmaiera). Rej zaczerpnął z pierwowzoru postacie, fabułę, kolejność scen i układ dialogów. Zrezygnował natomiast z podziału na pięć aktów i z chóru, a zamiast tego podzielił tekst na dwie części. Rej rozbudował też znacznie tekst. Kupiec liczy ok. 9 tys. wersów, zaś oryginał miał ich tylko ok. 3 tys. Rej skupił się także bardziej na scenkach rodzajowych i kolorycie mowy potocznej niż na skomplikowanych kwestiach teologicznych.

Dramat nawiązuje do konwencji moralitetu. Chrystus, widząc liczne grzechy świata, jest gotów zniszczyć go ostatecznie, jednak postanawia dać ludziom czas na opamiętanie się, zaś przed sąd pozywa tylko Księcia, Biskupa, Gardyjana i Kupca, wysyłając po nich Posła. Przebieg procesu wzorowany jest na ówczesnych polskich realiach sądowych.

Bibliografia | edytuj kod

  • Jerzy Ziomek: Renesans. Wyd. XI – 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 223-227, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13843-1.

Linki zewnętrzne | edytuj kod


Na podstawie artykułu: "Kupiec, to jest Kstałt a podobieństwo Sądu Bożego ostatecznego" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy