Kwas piorunowy


Kwas piorunowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kwas piorunowy (kwas fulminowy), HCNO – nieorganiczny związek chemiczny, izomer kwasu cyjanowego (HOCN) i izocyjanowego (HNCO). Istnieje tylko w wodnym roztworze. Jest reaktywny, ulega addycji i polimeryzacji[2].

Został odkryty w 1824 roku przez Justusa von Liebiga. Jego mezomeryczna struktura została odkryta po wieloletnich badaniach w roku 1960[3]. Kwas piorunowy jest najprostszym przedstawicielem jednej z grup 1,3-dipoli zwanych N-tlenkami nitryli[4].

Kwas piorunowy i jego sole – pioruniany, np. piorunian rtęci, stosowane są jako detonatory innych materiałów wybuchowych.

Przypisy | edytuj kod

  1. Kwas piorunowy (CID: 521293) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. Podręczny słownik chemiczny, RomualdR. Hassa (red.), JanuszJ. Mrzigod (red.), JanuszJ. Nowakowski (red.), Katowice: Videograf II, 2004, s. 214, ISBN 83-7183-240-0 .
  3. Frederick Kurzer. Fulminic Acid in the History of Organic Chemistry. „J. Chem. Educ.”. 77 (7), s. 851–857, 2000. DOI: 10.1021/ed077p851
  4. K.B. Torssell, Nitrile Oxides, Nitrones, and Nitronates in Organic Synthesis, WIley-VCH, Weinheim 1988.
Na podstawie artykułu: "Kwas piorunowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy