L’Osservatore Romano


L’Osservatore Romano w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

L’Osservatore Romano (wł.: Obserwator Rzymski) – gazeta watykańska. Opisuje całą aktywność duszpasterską papieża, wypowiedzi najważniejszych hierarchów Kościoła i dokumenty przygotowywane w Kurii Rzymskiej. Oficjalnym mottem pisma jest UNICUIQUE SUUM – NON PRAEVALEBUNT.

Spis treści

Charakterystyka | edytuj kod

Założycielami gazety byli prawnik Nicola Zanchini i dziennikarz Giuseppe Bastia. Pierwsze wydanie L’Osservatore Romano opublikowano w Rzymie 1 lipca 1861, kilka miesięcy po proklamacji Królestwa Włoch (17 marca 1861). Debiutancki numer liczył cztery strony. Ostatnia z nich od początku przeznaczona była na reklamy. Gazeta ukazywała się pierwotnie dwa razy w tygodniu. W związku z szybko rosnącą popularnością, już od 31 marca 1862 roku ukazuje się codziennie[1].

Wydanie codzienne L’Osservatore Romano ukazuje się popołudniem, z datą dnia następnego.

Obecnie redaktorem naczelnym gazety jest prof. Andrea Monda[2]. Jego poprzednikami byli m.in. w latach 2007–2018 prof. Giovanni Maria Vian, a w latach 1984–2007 Mario Agnes. Redakcja znajduje się przy Via del Pellegrino w Watykanie.

Wpływ pandemii COVID-19 | edytuj kod

W marcu 2020 r. podjęto decyzję o czasowym zawieszeniu druku dziennika L'Osservatore Romano z powodu trudności, wynikających z epidemii koronawirusa. Watykańska gazeta od 26.03.2020 r. dostępna jest tylko w wersji internetowej. Druk ma zostać wznowiony, gdy sytuacja wróci do normy[3]. W tym czasie w Drukarni Watykańskiej pracuje tylko jeden technik drukarski i jeden introligator, by wydać jedynie 10 egzemplarzy każdego numeru L’Osservatore Romano w formie tradycyjnej, papierowej, które są rozprowadzone wśród kierownictwa Kurii Rzymskiej (otrzymują je m.in. papież Franciszek oraz papież-senior Benedykt XVI)[4][5]. Założone w 1861 roku L’Osservatore Romano w swojej historii nie ukazało się tylko dwukrotnie: we wrześniu 1870 nie wydawano gazety przez tydzień podczas ofensywy włoskiej w Państwie Kościelnym. Drugi przypadek miał miejsce w 1919, kiedy przez cały miesiąc strajkowali drukarze, a dziennik nie był jeszcze drukowany na terenie Watykanu. Poza tymi dwoma wyjątkami L’Osservatore Romano ukazywał się nieprzerwanie nawet w czasie dwóch wojen światowych[5].

Od 17 maja 2020 watykański dziennik L’Osservatore Romano można czytać również poprzez bezpłatną aplikację. Pobrać ją można w internetowych sklepach Google’a i Apple’a[6].

Wersje językowe | edytuj kod

Pismo wydawane jest w kilku językach:

Przypisy | edytuj kod

  1. MałgorzataM. Dwornik MałgorzataM., L'Osservatore Romano. 157 lat historii dziennika Watykanu, „Reporterzy.info”, 24 września 2018 .
  2. Papież mianował nowe kierownictwo watykańskich mediów. Są nimi świeccy: Andrea Tornielli i Andrea Monda www.deon.pl, 18 grudnia 2018 [dostęp 2018-12-19]
  3. ​Media: Watykan postanowił zawiesić druk dziennika "L'Osservatore Romano", fakty.interia.pl [dostęp 2020-03-23]  (pol.).
  4. Watykan zawiesza wydanie drukowane „L’Osservatore Romano”, Katolicka Agencja Informacyjna, 24 marca 2020 [dostęp 2020-07-14]  (pol.).
  5. a b Duże zainteresowanie elektroniczną wersją „L’Osservatore Romano”, Katolicka Agencja Informacyjna, 21 kwietnia 2020 [dostęp 2020-07-14]  (pol.).
  6. Od dziś „L’Osservatore Romano” dostępne także poprzez bezpłatną aplikację, Katolicka Agencja Informacyjna, 17 maja 2020 [dostęp 2020-07-14]  (pol.).
  7. L’Osservatore Romano to be published in India (ang.). catholicnewsagency.com, 2007-04-02. [dostęp 2014-05-12].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "L’Osservatore Romano" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy