Larwy (mitologia)


Larwy (mitologia) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Larwy (łac. lārvae, lp. lārva) – w mitologii rzymskiej złe duchy, będące duszami ludzi, którzy za życia popełnili ciężką zbrodnię lub nie zostali należycie pochowani[1][2]; odpowiednik dzisiejszych upiorów.

Pojawiały się jako widma lub szkielety, zsyłając na żyjących strach, choroby nerwowe i epilepsję. Z czasem utożsamiono je z lemurami[1].

W takim też znaczeniu wymieniane przez rzymskich autorów, np. przez Plauta (Jeńcy 598) czy Apulejusza (Metamorfozy IX 29,3)[3].

We współczesnym słownictwie dawniej synonim straszydła, uciążliwej mary (maszkary), dręczącej zjawy, widziadła albo upiora[2]. W tym znaczeniu użyte również przez poetę[4]:

Same się z mogił ruszają pokłady I larwy stają widomie. (A. Mickiewicz, ballada To lubię, 19-20)

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Joël Schmidt: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Katowice: Książnica, 1996. ISBN 83-7132-266-6.
  2. a b Słownik wyrazów obcych PWN. Warszawa: PWN, 1991, s. 493. ISBN 83-01-08730-7.
  3. Słownik łacińsko-polski. Marian Plezia (red.). T. 3. Warszawa: PWN, 1998, s. 321. ISBN 83-01-12634-5.
  4. Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: PIW, 1997, s. 577. ISBN 83-06-02646-2.
Na podstawie artykułu: "Larwy (mitologia)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy