Lee Huan


Lee Huan w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lee Huan (chiń. 李煥; pinyin: Lǐ Huàn; ur. 24 września 1917, zm. 2 grudnia 2010[1]) – tajwański polityk, premier Republiki Chińskiej w latach 1989-1990.

Pochodził z Hankou w prowincji Hubei[2]. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Fudan w Szanghaju, następnie kontynuował edukację w USA na Columbia University. Po przejęciu władzy w Chinach przez komunistów w 1949 roku uciekł na Tajwan[3]. Wieloletni współpracownik Chiang Ching-kuo[4]. Jako szef Departamentu Organizacyjnego Kuomintangu w latach 1972-1977 doprowadził do otwarcia wysokich stanowisk partyjnych dla rdzennych Tajwańczyków; odwołany został z tego stanowiska po antyrządowych zamieszkach w Zhongli w 1977 roku[2][3].

Wieloletni wykładowca Narodowego Uniwersytetu Chengchi. Doprowadził także do utworzenia Narodowego Uniwersytetu im. Sun Jat-sena, którego był pierwszym rektorem[2][3]. W latach 1984-1987 pełnił funkcję ministra edukacji. Od 1987 do 1989 roku był sekretarzem generalnym Kuomintangu[4]. W 1989 roku został powołany na stanowisko premiera[2]. Rok później został odwołany z urzędu na skutek narastających nieporozumień z prezydentem Lee Teng-huiem[4].

Przypisy | edytuj kod

  1. Ma praises Lee Huan for role in political reforms (ang.). Taipei Times, 2012-12-20. [dostęp 2015-01-22].
  2. a b c d Heads of States and Governments. New York: Routledge, 2013, s. 178-179.
  3. a b c Lee Huan obituary (ang.). The Guardian, 2012-12-12. [dostęp 2015-01-22].
  4. a b c John F. Copper: The A to Z of Taiwan (Republic of China). Lanham: Scarecrow Press, 2007, s. 174.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Lee Huan" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy