Lekcjonarz 7


Lekcjonarz 7 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lekcjonarz 7 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany przy pomocy siglum 7 – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XIII wieku. Służył do czytań liturgicznych[1].

Spis treści

Opis rękopisu | edytuj kod

Kodeks zawiera wybór lekcji z Ewangelii do czytań liturgicznych, na 199 pergaminowych kartach (30,9 cm na 23,2 cm)[1]. Stosuje noty muzyczne (neumy). Niektóre karty kodeksu zostały utracone[2][3].

Tekst rękopisu pisany jest dwoma kolumnami na stronę, 23 linijek w kolumnie[1].

Historia | edytuj kod

Według kolofonu rękopis został sporządzony w roku 1204 [1]. Rękopis badał Bernard de Montfaucon, Johann Jakob Wettstein, Scholz, Paulin Martin[4] oraz Henri Omont[5].

Obecnie przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 301) w Paryżu [1].

Jest rzadko cytowany w naukowych wydaniach greckiego Novum Testamentum Nestle-Alanda (UBS3). NA27 nie cytuje go.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack, Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments, Walter de Gruyter, Berlin, New York 1994, p. 219.
  2. F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 212.
  3. C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1900, s. 387-388.
  4. Jean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs relatifs au Nouveau Testament, conservés dans les bibliothès de Paris (Paris 1883), p. 138
  5. Henri Omont, Fac-similés des plus anciens mss. grecs de la Bibliothèque Nationale du IVe au XIVe siècle (Paris, 1892), 18.

Bibliografia | edytuj kod

  • Henri Omont, Fac-similés des plus anciens mss. grecs de la Bibliothèque Nationale du IVe et XIII siècle, (Paris, 1892), p. 18.
Na podstawie artykułu: "Lekcjonarz 7" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy