Lenart Kosiński


Lenart Kosiński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lenart Kosiński herbu Rawicz (ur. w XV wieku, zm. 1545 na Podlasiu) – podstarości brański, dworzanin królewski.

W 1506 r. otrzymał od Aleksandra Jagiellończyka dobra Dubno, które następnie zamienił w 1512 r. z Iwanemem Sapiehą na miejscowości Lisowo i Narojki. Lisowo stało się odtąd siedzibą rodu. Oprócz tych miejscowości Kosiński posiadał także Czaje i Grodzisk[potrzebny przypis]. W 1511 r. został dworzaninem królewskim oraz otrzymał od króla Zygmunta młyn pod Drohiczynem[1]. Ok. 1521 r. był jednym z nadzorców myta pobieranego za przejazd mostem w Tykocinie. W latach 1533-1539 był podstarościm brańskim (pełnił funkcję faktora królowej Bony w Brańsku). Zmarł w 1545 r. na Podlasiu[potrzebny przypis]. Miał sześciu synów Adama, Feliksa, Leonarda, Stanisława, Mikołaja i Pawła. Jego najstarszy syn Adam został w 1569 r. kasztelanem podlaskim[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Adam Boniecki: Kosińscy. [W:] Herbarz polski: wiadomości historyczno-genealogiczne o rodach szlacheckich. Cz. 1. T. 11. Warszawa: Warszawskie Towarzystwo Akcyjne Artystyczno-Wydawnicze, 1907, s. 272.
  2. Tam że, s. 273.
Na podstawie artykułu: "Lenart Kosiński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy