Lennart Meri


Lennart Meri w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lennart Georg Meri (ur. 29 marca 1929 w Tallinnie, zm. 14 marca 2006 tamże) – estoński pisarz i polityk, w latach 1992–2001 prezydent Estonii. Był pierwszym prezydentem po odzyskaniu przez ten kraj niepodległości.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w Tallinnie. Ze względu na pracę swojego ojca w dyplomacji większość dzieciństwa spędził poza granicami kraju, uczęszczając do szkół m.in. w Paryżu. Po aneksji Estonii przez ZSRR w 1941 wraz z całą rodziną został deportowany na Syberię. Jako dwunastolatek pracował tam jako drwal. Po powrocie do Estonii w 1953 ukończył historię na Uniwersytecie w Tartu. Ze względu na pochodzenie władze komunistyczne uniemożliwiły mu podjęcie pracy w zawodzie. Ostatecznie znalazł zatrudnienie jako dramaturg teatralny, a następnie producent audycji radiowych.

Pod koniec lat 50. opublikował pierwszą ze swoich książek podróżniczych, które z czasem przyniosły mu rozpoznawalność w ZSRR i za granicą. Za jego najbardziej znaną pracę literacką uchodzi Hõbevalge, poświęcona historii Estonii i basenu Morza Bałtyckiego.

Pomimo rosnącego międzynarodowego uznania dla jego twórczości przez kilkanaście lat odmawiano mu paszportu. Gdy w latach 70. zezwolono mu na wyjazdy na Zachód, stał się jednym z najważniejszych rzeczników praw Estończyków, wykorzystującym swoje szerokie znajomości w świecie mediów i kultury. Pod koniec lat 80. założył Instytut Estoński, mający promować wymianę kulturalną i młodzieży między Estonią a państwami zachodnimi.

W 1988 był jednym z liderów tzw. śpiewającej rewolucji, kierowanego przez intelektualistów obywatelskiego zrywu na rzecz niepodległości Estonii. Po przeprowadzeniu w 1990 wolnych wyborów został ministrem spraw zagranicznych z zadaniem stworzenia od podstaw dyplomacji kształtującego się państwa. Po krótkim epizodzie jako ambasador w Finlandii 6 października 1992 został pierwszym prezydentem niepodległej Estonii. Pokonał wtedy m.in. swojego przyszłego następcę Arnolda Rüütela. 20 września 1996 wybrano go na drugą pięcioletnią i, zgodnie z konstytucją, ostatnią kadencję.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana, Decorato di Gran Cordone (wł.). quirinale.it, 22 maja 1997. [dostęp 2016-10-04].
  2. M.P. z 1998 r. nr 20, poz. 300

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Lennart Meri" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy