Leokadia Krajewska


Leokadia Krajewska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leokadia Krajewska (z domu Kubanowska) (ur. 12 stycznia 1928 w Wirowie koło Sokołowa Podlaskiego, zm. 9 sierpnia 2020[1] w Warszawie) – polska milicjantka.

Córka Czesławy Kubanowskiej (1902-1994). W latach 1945–1949 – jako jedna z pierwszych kobiet milicjantek z Kompanii Ruchu Drogowego[2] kierowała ruchem drogowym na pozbawionych semaforów skrzyżowaniach w Warszawie. W tym okresie znana była jako Lodzia milicjantka.

Była jednym z symboli powojennej Warszawy. Bohaterka wielu zdjęć i artykułów prasowych[3]. Była honorowym gościem sylwestrowego balu przodowników pracy w 1948 roku – na zorganizowanej w Prezydium Rady Ministrów imprezie Lodzia milicjantka tańczyła pierwsze tango z premierem Cyrankiewiczem.

Od 1949 do 1973 pracowała w Komendzie Stołecznej MO.

Była emerytowanym kapitanem MO, mieszkała w Warszawie z mężem Edmundem Krajewskim, emerytowanym pułkownikiem MO[3] (1928-1999).

24 sierpnia 2020 roku została pochowana w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Północnym w Warszawie.

Przypisy | edytuj kod

  1. Tomasz Urzykowski: Była ikoniczną postacią Warszawy. Nie żyje najsłynniejsza milicjantka nazywana "Lodzią". W: Gazeta Wyborcza [on-line]. 24 sierpnia 2020. [dostęp 2020-08-24].
  2. Igor T. Miecik. Jak 60 lat temu odradzała się stolica – wystawa zdjęć PAP. „Newsweek Polska”. 50/2008, s. 81, 2008-12-14. 
  3. a b Paweł Reszka. Ładniejsze oblicze organów. „Magazyn Rzeczpospolitej”. Nr 16, 1997-09-04. 

Bibliografia | edytuj kod

  • Encyklopedia Warszawy z 1994

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Leokadia Krajewska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy