Leon Kołaczkowski


Leon Kołaczkowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leon Kołaczkowski (ur. 8 lutego 1895 w Łodzi, zm. 1 września 1920 pod Hrubieszowem) – oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Leona i Zofii z Wójcickich. Student Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie i członek Polskiej Organizacji Wojskowej[1].

W styczniu 1919, w szeregach Legii Akademickiej, wziął udział w odsieczy Lwowa[1]. W tym też roku wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, a po skończeniu Szkoły Podchorążych Piechoty, otrzymał przydział do 11 kompanii 4 pułku piechoty Legionów. Na frontach wojny polsko-bolszewickiej walczył w stopniu podporucznika na stanowisku dowódcy plutonu. Podczas walk pod Hrubieszowem, zaskoczony nagłym atakiem kawalerii Siemiona Budionnego, zdołał opanować panikę wśród swoich żołnierzy i odeprzeć uderzenie. Kilka dni później, otoczony przez liczniejszy oddział bolszewicki, zdecydowanym atakiem przełamał okrążenie. Zginął w walce[1]. Za czyn ten pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[2].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Polak (red.) 1991 ↓, s. 70.
  2. Lewicki 1929 ↓, s. 57.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Leon Kołaczkowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy