Leonard Łukaszuk


Leonard Łukaszuk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leonard Bolesław Łukaszuk (ur. 29 września 1930 w Glinach, zm. 13 października 2017[1] w Warszawie) – polski prawnik i nauczyciel akademicki, profesor nauk prawnych, wiceprezes Trybunału Konstytucyjnego (1985-1993), pułkownik Służby Bezpieczeństwa PRL[2]. Ojciec Tomasza Łukaszuka.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Młodość | edytuj kod

Syn Jana i Janiny. W latach 1939–1956 mieszkał na terenie sowieckiej Ukrainy, gdzie w latach 1951–1955 walczył z partyzantką nacjonalistyczną (w obwodach lwowskim i tarnopolskim). W 1958 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego.

Praca w organach bezpieczeństwa PRL | edytuj kod

W latach 1953–1990 funkcjonariusz MBP, KdsBP i Służby Bezpieczeństwa MSW PRL[2].

W latach 1967–1973 był wicedyrektorem gabinetu ministra spraw wewnętrznych (w czasach urzędowania ministrów Moczara, Świtały i Szlachcica).

W latach 1973–1982 dyrektor Biura Prawnego MSW PRL, następnie do 1984 zastępca dyrektora Biura Organizacyjno-Prawnego MSW PRL.

W latach 1975–1985 był wykładowcą Akademii Spraw Wewnętrznych[2].

Działalność naukowo-dydaktyczna | edytuj kod

W 1968 uzyskał stopień naukowy doktora, a w 1974 doktora habilitowanego. Tytuł naukowy profesora nauk prawnych otrzymał w 1985. Profesorem zwyczajnym został w 1994.

Pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych[2]. Od 1987 współpracował z Akademią Marynarki Wojennej w Gdyni oraz szczecińskim Ośrodkiem Myśli Morskiej Stowarzyszenia „Civitas Christiana” (d. PAX). W 1994 podjął pracę w Instytucie Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie wykładał m.in. prawo morza i międzynarodową ochronę własności intelektualnej[3]. Współpracował również z PISM i Akademią Dyplomatyczną.

Był autorem licznych programów nauczania, podręczników, zeszytów naukowych i studiów z dziedziny prawa morza. Uczestniczył w krajowych i zagranicznych konferencjach dotyczących tej dziedziny.

Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora uzyskało 14 osób, m.in. Uri Huppert (2007)[4].

Działalność sędziowska | edytuj kod

W 1985 Sejm PRL wybrał go na członka i wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego, którym pozostał przez pełną kadencję do 1993, która wówczas trwała osiem lat.

Przypisy | edytuj kod

  1. Leonard Łukaszuk (pol.). wyborcza.pl. [dostęp 2017-10-17].
  2. a b c d Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej. ipn.gov.pl. [dostęp 2017-10-10].
  3. Instytut Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego, 29 kwietnia 2006 [dostęp 2018-10-08] .
  4. System Wspomagania Wyboru Recenzentów, recenzenci.opi.org.pl [dostęp 2018-10-08]  (ang.).

Bibliografia | edytuj kod

  • Prawo morskie (Tom XIII, poświęcony prof. Łukaszukowi w 70-lecie urodzin), Gdańsk 2000, ss. 5–6.
  • Marta Szuniewicz, Mare Nostrum. Księga jubileuszowa prof. dr. hab. Leonarda Łukaszuka, Fundacja Promocji Przemysłu Okrętowego i Gospodarki Morskiej, Gdańsk 2015, ​ISBN 978-83-60584-53-8​.
  • Prof. dr hab. Leonard Bolesław Łukaszuk, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-04-08] .
Wiceprezesi Trybunału Konstytucyjnego

Kontrola autorytatywna (osoba):Identyfikatory zewnętrzne:
Na podstawie artykułu: "Leonard Łukaszuk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy