Leopold Eugeniusz Starzeński


Leopold Eugeniusz Starzeński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leopold Eugeniusz Starzeński herbu Lis (ur. 13 grudnia 1835 w Tarnopolu, zm. 26 sierpnia 1904 w Podkamieniu) – hrabia, pisarz dramatyczny, publicysta i myśliwy, właściciel dóbr Romanówka, Tudorów i Jajkowiec w powiecie żydaczowskim.

Był synem Józefa i Julii z Gromnickich h. Prawdzic, oraz wnukiem Leopolda Ludwika Starzeńskiego i Jana Tadeusza Gromnickiego. Mąż Leontyny z Baworowskich h. Prus, ojciec Henryka i Leonarda.

Spis treści

Utwory | edytuj kod

  • Syn Bohdana (1868, dramat)
  • Starosta wieluński (dramat)
  • Legat hetmana (1869, dramat)
  • Powrót konfederata (1869, komedia)
  • Gwiazda Syberii (1881, najpopularniejszy jego utwór)
  • Czaple pióro (1883, dramat)
  • Sen trefnisia (1883, komediodramat)
  • Żart królewicza (1885, dramat)
  • Pisma (1885, pisma zbiorowe).
  • U wyłomu
  • Banita
  • Stracona wideta[1]

Przypisy | edytuj kod

  1. Osobiste. Zmarli. „Kurjer Lwowski”. Nr 187, s. 5, 8 lipca 1902. 

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Leopold Eugeniusz Starzeński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy