Lepkościomierz Englera


Lepkościomierz Englera w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Lepkościomierz Englera

Lepkościomierz Englera, wiskozymetr Englera – rodzaj lepkościomierza porównawczego, w którym podstawą pomiaru lepkości względnej jest czas wypływu płynu przez kalibrowaną kapilarę umieszczoną w dolnej części zbiornika pomiarowego o pojemności 200 cm³. Dla zapewnienia wymaganej temperatury zbiornik jest termostatowany. Pomiar czasu wypływu oleju kończy się po wypełnieniu do górnej kreski naczynia pomiarowego umieszczanego pod kapilarą.

Wartość lepkości względnej otrzymuje się z zależności:

E = t K , {\displaystyle E={\frac {t}{K}},}

gdzie:

  • E {\displaystyle E} – lepkość względna (w [°E]),
  • t {\displaystyle t} – czas wypływu cieczy (w [s]),
  • K {\displaystyle K} – stała kapilary (czas wypływu 200cm³ wody destylowanej w temp. 20 °C) (w [s]).

Jego nazwa wzięła się od nazwiska niem. prof. Karla Oswalda Englera. Na podobnej zasadzie działają lepkościomierze Saybolta i Redwooda.

Był podstawowym przyrządem do wyznaczania lepkości olejów smarnych. Po przyjęciu lepkości kinematycznej, jako podstawowego parametru opisującego własności olejów smarnych, znaczenie lepkościomierza Englera zmalało.

Bibliografia | edytuj kod

  • Zbigniew Lawrowski: Tribologia. Tarcie, zużywanie i smarowanie. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1993.
Na podstawie artykułu: "Lepkościomierz Englera" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy