Liczba (językoznawstwo)


Liczba (językoznawstwo) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Liczbakategoria gramatyczna dotycząca niektórych części mowy. Służy określaniu pojedynczości lub mnogości przedmiotów, osób[1]. W różnych językach świata funkcjonuje w różny sposób, w niektórych nie występuje jako kategoria gramatyczna[1].

Spis treści

Rozróżnienie liczb gramatycznych | edytuj kod

Dystrybutywność a kolektywność | edytuj kod

Mnogość obiektów może być ujmowana dystrybutywnie lub kolektywnie.

ryż, powietrze, zawiść, młodzież, sitowie;

  • pluralia tantum – wyrazy występujące wyłącznie w liczbie mnogiej, np.: grabie,

skrzypce, spodnie, usta, drzwi.

Liczba w języku polskim | edytuj kod

W języku polskim kategoria liczby dotyczy rzeczownika, przymiotnika i czasownika. We współczesnej polszczyźnie standardowej, a także w większości innych języków słowiańskich[1], występuje liczba pojedyncza i liczba mnoga, dawniej była upowszechniona także liczba podwójna.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Karlík i Večerka 2017 ↓.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (kategoria gramatyczna):
Na podstawie artykułu: "Liczba (językoznawstwo)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy