Lidia Lwow-Eberle


Lidia Lwow-Eberle w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lidia Lwow po mężu Eberle, ps. „Ewa”, „Lala” (ur. 14 listopada 1920 w Plosie, zm. 5 stycznia 2021[1]) – polska archeolog pochodzenia rosyjskiego[2], żołnierz Armii Krajowej, sanitariuszka, działaczka kombatancka.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Była córką rosyjskiego inżyniera rolnika (agronoma), który wkrótce po narodzinach córki wyemigrował z rodziną do Polski i osiadł w Nowogródku. Ukończyła gimnazjum w Święcianach i rozpoczęła studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Po agresji ZSRR na Polskę (1939) odbyła kilkumiesięczny kurs nauczycielski i została nauczycielką w wiejskiej szkole w Pleciaszach nad jeziorem Narocz, później w pobliskiej wsi Kupa.

Lidia Lwow po aresztowaniu przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, 1948 Lidia Lwow i Zygmunt Szendzielarz, 1948

Latem 1943 wstąpiła do oddziału partyzanckiego AK ppor. Antoniego Burzyńskiego „Kmicica”. Oddział ten został 26 sierpnia 1943 podstępnie rozbrojony i częściowo wymordowany przez sowiecką brygadę partyzancką dowodzoną przez płk Fiodora Markowa. Po tym wydarzeniu „Ewa” przeszła do 5 Brygady Wileńskiej AK mjr Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki” i została tam sanitariuszką. Brała udział w wielu walkach Brygady, m.in. z Niemcami pod Worzianami 31 stycznia 1944, gdzie została ranna, i ze zgrupowaniem sowieckiej partyzantki pod Radziuszami 3 dni później. W sierpniu 1944 przeszła wraz z Brygadą na Białostocczyznę. Mianowana została podporucznikiem.

Po śmierci żony mjra „Łupaszki” Anny w lutym 1945 Lidia Lwow została jego towarzyszką życia. 30 czerwca 1948 aresztowana wraz z „Łupaszką”, 2 listopada 1950 skazana przez sędziego mjra Mieczysława Widaja na karę dożywotniego więzienia. Wyszła na wolność w 1956 i podjęła studia archeologiczne[3]. W III RP podjęła działalność w środowiskach kombatanckich byłych żołnierzy AK.

W 1962 roku ukończyła studia archeologiczne w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Pracowała w Muzeum Warszawy.[4] Była kustoszem w Komisji Archeologicznej Obywatelskiego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego i uczestniczyła w odbudowie zamku. Stworzyła w 1973 r. unikalne Muzeum Cechu Rzemiosł Skórzanych i nim kierowała.[5]

Była wieloletnią mieszkanką warszawskich Bielan, aktywnie zaangażowaną społecznie. Została pochowana na Cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie, w Panteonie Żołnierzy Polski Walczącej.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Zmarła Lidia Lwow-Eberle ps. „Lala”. Narzeczona majora „Łupaszki” odeszła w wieku 100 lat (pol.). niezalezna.pl. [dostęp 2021-01-05].
  2. O ojczyznę zawsze warto walczyć. kujawsko-pomorskie.pl, 21 marca 2016. [dostęp 21 marca 2016].
  3. Lidia Lwow-Eberle: Łupaszka był dobrym człowiekiem. polskieradio.pl, 2016-04-21. [dostęp 2016-04-21].
  4. Igor Rakowski-Kłos, Zmarła Lidia Lwow-Eberle, Sanitariuszka AK, która kochała życie, Gazeta Wyborcza, str.2 [7 stycznia 2021]
  5. Piotr Niwiński: Lidia Lwow-Eberle (biografia). na str. przystanekhistoria.pl [dostęp 05.01.2021]
  6. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski dla Lidii Eberle ps. „Lala” (pol.). prezydent.pl. [dostęp 2020-12-13].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Lidia Lwow-Eberle" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy